Verilen sözlerin bütün amacı bağ oluşturmaktır. Bu sözler yemin, söz verme, evlilik, sevgililik vs olabileceği gibi bir çok başka şekilde de olabilir. Bir söz verdikten sonra o söze bağlanırız. Bulunduğumuz yere ve sözlerimize bağlı kalmak beraberinde huzuru getirir.
Ama bir dezavantajı vardır. Hareket sahamızı kısıtlar. Yeni gelen dalga veya rüzgarlarla ilerleyemeyiz. Verdiğimiz sözler bizi öyle bağlar ki bunu yapmamıza olanak yoktur.
Olası iki durum var. Birincisi sözlerimizle sağlamlaştırdığımız yerde sağlamca durmak ve bundan mutluluk duymaktır. İkincisi ise hiç söz vermeyip ve bağ oluşturmayıp gezgin bir şekilde yaşamaktır. Elbette ikisi de ne doğru ne de yanlıştır.
Her şey sadece bir seçim ya da tarz meselesidir.
Eğer söz verildiyse bunun sorumluluğunu alan toplumları incelemek gerekir. Bu konuda sanırım Japonlar ve Koreliler oldukça hassas. Sanırım bu sorumluluk duygusu toplumsal öğretilerden geliyor. Belki de yaşam şartları veya daha önce atalarının söz verip de tutmayanlara uyguladıkları dışlama taktikleri işe yaramış olabilir.
Söz vermek bunun sorumluluklarını üstlenmek demektir. Tutamayacağımız sözleri vermemeliyiz. Vermemiz çok yanlış olur. Söz verince sorumluluk üstlenmek sorumluluk duygusunu geliştirir. Söz verildiyse tutulmalıdır. Söz verince sözünü tutan toplumları incelemek gerekir. Çünkü bu toplumlardan söz verince tutmamız gerektiğini öğrenebiliriz. Bazı ülkeler bu konuda çok hassastır. Mesela Japonya. Japonlar söz verdiyse mutlaka bunun sorumluluğunu alır ve verilen sözleri tutar. Biz de bunun gibi toplumlardan örnek alıp verdiğimiz sözlerin sorumluluğunu alıp verdiğimiz sözleri tutmalıyız.