Kolombiya’da bir kadın, yaralı ve aç bir aslan yavrusunu kurtardı.
Eve götürüp evde kalamayacak kadar büyüyene dek ona baktı.
Sonra yerel hayvanat bahçesine götürdü.
İşte aslanın kurtarıcısını karşılaması…
Kolombiya’da bir kadın, yaralı ve aç bir aslan yavrusunu kurtardı.
Eve götürüp evde kalamayacak kadar büyüyene dek ona baktı.
Sonra yerel hayvanat bahçesine götürdü.
İşte aslanın kurtarıcısını karşılaması…
Bir insanın karşılaması gibi, ne kadar içten sarıldı ve öptü…Hayvanlar insanlardan daha vefalı sanırım!!!
Henüz lisedeyken bir sokak kedisini evlat edinmiştim.Dişiydi.Adını uysa da uymasa da fark etmez diyerek Gaston koydum.Gastoncum bir süre sonra hamile kaldı ve daha sonra adlarını kafiyeli olsun diye Baston,Piston,Houston ve Bridgestone koyduğum 4 tane torunum oldu.Keşke hala yaşasalardı.
Hayatımda duyduğum en şahane kedi isimlendirmeleri diyorum, tebrik ediyorum. Bridgestone’a çok güldüm ya…
Veteriner de kediciklerime nüfus cüzdanı düzenlerken çok gülmüştü.Ama esasen bir orjinallik kaygım yoktu.Dediğim gibi kafiye olsun derken böyle oldu.
Ben yerim onları!! çoçukluğumuzda evlerden hiç eksik olmazlardı, ne zaman apartlara taşındık pek çok değerler gibi onlarıda unuttuk.. sağol sevgili sonsuz!!
Sayın Sonsuz,
Hayvan sevmek ne kadar güzel olsa da benimkinin sonu çok kötü oldu.Geçen ay bir ruh hastası diyebileceğim,kötü karakterli biri(kim bilmiyorum) bahçeme yaban arılarının,bal arısı kovanlarına dadanmaması için kullanılan bir tür zehri köfteye dökerek,şu hayatta gerçekten tek zenginliğim dediğim iki dünya tatlısı köpeğimin önüne atmış.İkisi de 1,5 saat içinde öldü.
Fotoğraf nasıl eklenir bilmiyorum ama tüm samimiyetimle diyebilirim ki kızım Lucy (dünya aşiftesi),oğlum Kıtmir (alemlerin yakışıklısı) her tanıyanı kendilerine hayran bırakırlardı.Ne havlarlar ne de ısırırlardı sadece işleri güçleri şaklabanlık yapmaktı.Tüm mahalle çocuklarının maskarasıydılar.Benim de tek zenginliğim onlardı.Şimdi eve bile gidesim yok.Hayatta hiçbir şey,sevgililerim bile beni onların samimiyeti ve heyecanı ile karşılamamıştır.
Şimdi kendimi öyle fakir ve yalnız hissediyorum ki anlatmak mümkün değil.
Köpeklerinizin başına gelenler için. 🙁
Benim kedilerimden aldığım son haberlere göre iyiydiler. 2 – 2 olacak şekilde benden daha iyi bakacak insanlara vermiştim. Ben kedicikleri bulduğumda soğuk bir kış günü sokakta kalmış miyaklaşıyorlardı, aldım 2-3 hafta başımın üstünde misafir ettim. Başımın üstünde diyorum, her sabah gelip başımın üstüne çıktıkları için. 🙂
Kusura bakmayın.Kedimin ismi de Bubastis idi en sonuncusunun.Geçen yıl öldü.Ama çok yaşlıydı.Yani normal ölüm.Tabi ölüm nasıl normal oluyorsa geride kalana.12 yaşındaydı ve 7 kiloluk tam bir kaplan minyatürüydü.20 saat uyurdu günde geri kalan 4 saat anca yemek,vs.Öldüğünü ertesi gün anladım alışkanlık işte uyuyor sanmıştım.Hiç acı çekmemiş sanırım.Yattğı yerde uyurkenki normal haliyle duruyordu.Seveyim derken anladım.
Sizin kedilerinizin iyi olduğuna sevindim.Kolay arkadaş bulamayan benim gibiler için diğer canlılar çok daha makbul oluyor.Ama işte o bağlanma durumu yok mu? Son aniden gelince canından can kopuyor.
Şimdi bir papağan alayım diyorum.Uzun ömürlü oluyorlar.Üstelik taklit de olsa evde biraz ses olur.Sanırım buna ihtiyacım var.