Yok olmuşluğun içinden…

Yok olmuşluğun içinden çıkıp gelebilsem,
Yüreğimdeki sevginin ışığıyla tekrar var olabilmek için.
Savaşmaktan yorgun düştü ruhum,
Kaybolmuş insanların peşinde koşmaktan.
Çamur deryasında çırpınan insanlar,
Bırakın ellerimi…
Yaşamı yaşamın farkında olarak yaşayan insanlar,
Anlayabilir ancak beni…
Boşuna uğraşmayın ele geçiremezsiniz,
Yok edemezsiniz içimdeki yaşama sevincini.
Boşlukta sallanan bir salıncaktayım sanki…
Anlamsızlığın içinde kaybolan dünyada.
Benliğimdeki beni ben yapan duygular,
Çığlıklar içinde kayboldular.
Yok artık acılar, kederler…
Yok artık aşklar, hayal kırıklıkları…
Gölgeler arasında bıraktım sevdaları…
Yüreğimdeki titreşimler suskun.
Paramparça ne varsa sevdalardan kalan…
Şarkılar, onlarda vermiyor ilham.
Güneşin sarı saçları kızıl renge büründü.
Gökyüzü küskün, ağlamıyor artık…
Yağmurlar terk ediyor yeryüzünü,
Kuşların melodisi sessizliğe kucak açtı.
Aşklar nefes alamıyor…
Çıplak bedenlerin şehvetinde,
Doymak bilmeyen canavar faaliyette…
Dünyam, sevgi dolu dünyam karanlıklarda yok oluyor…
Ahh, Anlamsızlığın içinden bir güneş gibi doğabilsem,
Yüreğimdeki sevginin ışığıyla tekrar tekrar var olabilmek için.
10.08.2007
Mesa/ Ankara

Gerçekleştirmek istediğimiz güzellikler yaşayacaklarımız olacaktır.
Ş. T