7 AŞAMADA ACISIZ AĞRISIZ SİMYA !
Mutsuz oldum , mutsuz ettim . Çünkü benimde gözlerime perde inmişti ve çok uzun zamandır farkına varamadım . Başka bir hayatta uyanıp , o karanlığı her şey sanıyordum . Kendimi kaybettim . İçten fethedip , yıktılar bütün sınırlarımı. El yordamıyla bulup , anlatıldığı gibi şekillendiriyordum her şeyi .. Beni bana nasıl anlatıyorlarsa , öyleymişim gibi davranıyor ,az daha bende inanıyordum buna. Ama onlar benim dünyamda uyanmadılar ki hiç ve buna rağmen beni tanıdıklarını iddia edip , kendi yaptıkları kalıplara sokmaya çalıştılar..Kendi uyandıkları hayatlarda ne gördülerse , ne yaşadılarsa , nasıl yaşadılarsa o hayat kalıbı oldu onların ..Hiç yıkılmamış duvarlarım var benim .. Her şeyi yerle bir edip , dayandıklarında o sınıra , anlam veremedim . Ama yinede karanlıkta uyanık dolaşıyordum ve özümü hatırlıyordum . Karar verdim , doğru olduğunu hissettiğim için , bitirdim . Ama hala perde vardı gözümde ve YADIRGADIM …
Ölesiye ÖFKELENDİM. Kararı veren bendim , uygulayan ben , uygulatan ben . Kendi aydınlığımda uyuyor , o karanlıkta uyanık yaşıyordum . Neden yaptım diye , neden kabul ettiler diye , beni anlamadılar , tanımadılar , bilmediler diye. O hayatta uyanık kalmak ve onlarda benim aydınlığımda uyansın istiyordum . Olmadı Öfkelendim !
Işıklarım söndü . Günümde karardı , gecemde . Sınırlarım yıkıldı . Hiç bir şey hatırlamıyorum , bilmiyorum .Daha önce ne yapardım , nasıl yaşardım , neyi severdim . Bundan sonra nasıl olacak bilmiyorum . ÇÖKTÜM.
Kitap okumak en güzel terapidir. Bunu çok uzun süre önce keşfettiğim için çok şanslıyım.
Şöyle yazıyor :
Mutluluğum kendimde, sizde değil.Yalnızca gelgeç olduğunuz için değil.
Olmadığım gibi olmamı istediğiniz için de.Mutlu olamam değişirsem,sırf sizin bencilliğinizi doyurmak için.Hoşnut da olamam eleştirdiğinizde beni,sizin gibi düşünmediğim,ya da görmediğim için.Uyumsuz diyorsunuz bana.Oysa inançlarınıza her karşı çıkışımda siz de benimkilere karşı çıkıyorsunuz.Aklınızı biçimlendirmeye çalışmıyorum,biliyorum kendinizi bulma savaşı veriyorsunuz.Bana akıl vermenizi de kabul edemem, çünkü benim yolumun yarısına bile gelemediniz daha .Saydam olduğumu söylüyorsunuz,ve kolayca unutulacağımı.
Öyleyse, kim olduğunuzu kanıtlamak için,yaşamımı kullanmaya kalkmanız niye? Mutluluğum kendimde, sizde değil.Yalnızca gelgeç olduğunuz için değil.
Olmadığım gibi olmamı istediğiniz için de..
KABULLENDİM. Yaşadıklarımla , bildiklerimle , öğrendiklerimle ben buyum . Elimden gelenin en iyisi bu . Buna rağmen sizi tamamlamayan bir tarafım varsa. Bu sizin sorununuz. Bendeki boşlukların sizde karşılığı yok , sizdekilerinde bende o zaman . Ben bunu biliyorum ve olduğu gibi kabul ediyor seviyor ve yaşıyorum. Sizin için eksilemem yada yeri olmayanı size eklemek için ,sizi eksiltemem.
Bu kadar ışıkta uyunmaz ! Uyanmak lazım , bakmak,görmek , anlamaya çalışmak ,hissetmek, yaşamak lazım . Herkesi kendi dünyasında , kendi hayatından çıkmadan yaşamak lazım. Kendimle PAZARLIK YAPTIM ve ikna ettim .
YENİDEN YARATTIM . Yaşaya yaşaya öğrendim . Çocuk olmayı , eş olmayı , kardeş olmayı ; ayrılmayı , aşk yaşamayı ,bildiğim her şeyi . Aşamalarını , sınırlarını ,kurallarını biliyorum . Bana uyan şeklini biliyorum . Her duyguyu hakkını vererek yaşamak lazım . Neyden vazgeçersem , tamamen vazgeçmeliyim. Her şeyiyle silinmeli , hiç iz bırakmadan . Eğer kalacaksa aynı şiddette başka bir şeye dönüşmeli . Aşksa vazgeçtiğin , çok iyi arkadaşın olmalı artık . Ayrılıksa adabıyla olmalı . Değer verip eğer hayatıma aldıysan , gittikten sonrada gözden düşürmeden , kimselere laf söyletmeden devam etmeli. Eğer sıfıra indirdiysen gözünde bırak , sıfırda kalsın . Daha eksiltme , indirme. Senin hayatının bir parçasıydı bir süre çünkü. Sen onu hayatına almaya layık gördün , saygı duydun , belki sevdin . Şöyleydi , böyleydi değil ; O benim hayatımı paylaştı bende onun . Kendime olan saygımı , kendim düşüremem. Nasıl hiçbirşey karıştırmadan , sadece aşksa ilk yaşanan . Bittiğinde de sadece bitsin . Bitişin asaletine hayran olayım bende . Sıfırlandık ,ama eksilmeyelim hiç değilse..
ASUDE MAKBULE
08.01.2012
“bu kadar ışıkta uyunmaz,uyanmak lazım.” bu biraz garip geldi bana.bence bu kadar karanlıkta uyanmak ve uyanık kalmak zor.ve uykunun dünyası bazen her şeyden daha renkli
tamamen, izi bile kalmadan bir vazgeçişten bahsedilmiş.oysaki hafızamızı sildirebilsek dahi yaşanmışlıkların izi,buzdağının görünmeyen kısmında herzamankinden daha önemli bir akışta,akışa konulmuş ve yosun tutmuş ağır bir taş gibi duracak orada.varlığıyla her şeyi etkileyecek,değiştirip dönüştürecek bir taş bu.seçimler, tercihler, vazgeçişler..sonuçlar ve yaşanacaklar gözönüne alındığında aslında bunlar o kadar yapılamaz şeyler ki…bir film izlemiştim (sitede tavsiye edilmişti) mr nobody ismi.bir sahnesi tamda bu kısma çok yakışıyor.çocuk birsürü lezzetli yiyeceğin olduğu bir masanın önüne gidiyor.her şey çok güzel ama çocuk hiçbir seçim yapamadan bir ona bir buna bakıp dönüyor.hikayem muhtemelen beklediğiniz gibi çıkmadığı ve yavan bir dille anlatıldığı için üzgünüm ama (aslında tatlandırıp abartı katmayı aktarılacak duru şeylere yakıştıramıyorum) yazdıklarım bir karşılık bulduysa bu yeterlidir.
ve düşünüyorumki bazen adabıyla ayrılmamakta iyidir.eğer karşıdakine bir şey katacaksa en kötü sandığımız şeylerin aslında iyi olmadığını kim söyleyebilirki? bu gibi şeylerin ölçüsü sadece kişilerin kendisidir.ama en azından “ben” biliyorum ki “hiçkimse vazgeçilmez değildir” değildir.asıl “hiçbir şey vazgeçilemezdir.”
bu arada merak ettim sormak istiyorum.neden bu başlık?
Aşk acısı ve diğer şifalanması gereken herşey bu yolu izler. Şifa 7 aşamalıdır ve aşk dönüşümdür…