AĞaçlar bana AĞ attı galiba. Gerçi bir süre önce beni aralarına almaları için ricada bulunmuştum ama kabul edeceklerini pek de sanmadım, onlar için bunca yıldır yaptığımız mezalimi affedecekler miydi emin değildim. Sadece özür diledim, bahanemiz yoktu.
isyerinde, masamın hemen sol yanında ki açık pencereden, bahçe katının keyfini çıkarıyorum. birkaç çam, birkaç gül, taze sevinçli çimenler ve birde dallarında meyveleriyle güzel sevimli erik ağacı..erik ağacıyla gözgöze geliyorum.”doğru mu?” diyorum..tatlılıkla gülümseyip yapraklarını sallıyor hafifçe..”dikkatli olun ama” diyorum:)..kısacık özel sohbet, büyülerinin farkına varmama yetiyor..mümkünatlıdır diyorum içimden..müstehzi gülümsüyor..teşekkür ediyor, işime dönüyorum..