Bu deyimi yaşı büyük olanlar daha iyi hatırlayacaktır. Benim çocukluğumda satıcılardan sıkça duyduğum, ailemin de alışveriş yaparken çokca önem verdiği bir ifadedir “evladiyelik”.
Yani kullan kullan, evladın dahi kullansın anlamındadır.
Elbette her şeyde olduğu gibi alışveriş ve ticarette evrim geçirmiş evladiyelik ürünler ve deyimin kendisi rafa kaldırılmıştır. Şimdi moda “tek kullanımlık”, “kullan at” şeklinde ürünlerdir.
Ama asıl dikkat çekmek istediğim nokta “evladiyelik” kültüründe yetişen insanların evlerinin bir süre sonra “çöp ev” olmasıdır. Ne varsa biriktirip atmaya kıyamaz hale geliyorlar. Mala daha çok önem ve değer veriyorlar. Yeni nesil ise malı daha çabuk ve hızlı tüketip daha az değer veriyor.
Ben sanırım yeni nesilin tüketim anlayışına sahibim. Belki insanın geliriyle de yakından ilgilidir bu durum.
Siz hangi noktadasınız bu konuda?
Eşyasına göre değişir diyenlerdenim. Koltukmuş, tabak çanakmış bunlar benim için her an değişebilir şeylerdir. Ama kitaplar evladiyeliktir, benim için. Bir de anısı olan şeyler.. Mesela bir taş bile benim için evladiyelik olabilir. Bir de resim çok severim, röprodüksiyonu pek sevmiyorum. Bir Goya falan idare edebilir, avutabilir… Yağlı boya tablo çalışan öğrencilerin resimlerine göz atıyorum. Çok sevdiğim bir tane bulursam o benim için evladiyelik olur. Severim, doyamam bakmaya.
Benim evim de çöp ev oluyor ama mala değer verdiğimden değil tembelliğimden.
“Kullan ama bağlanma” ilkesini benimsediğim için “kullan at” lar daha cazip geliyor.
Bu bizzat günümüz post modern toplumunun söylemiyle ilgilidir saron. Ürün odaklı pazarlamanın müşteri odaklıya sancılı geçiş süreci. Eşyanın simgesel değerinin yerini insanın bitmek bilmeyen arzularının ve bu arzuları hedef alan nesnelerin alması.
Keşke Amiga-500’ümü çöpe atmasaydım diyorum hep. Alındığı günden bozulduğu güne kadar her anını hatırlarım. Hatıladıkça da sevinçle karışık bi burukluk olur içimde.
Gece vakti açılcak konu mu bu şimdi :((