Uyanamıyorum…

gökteki yayılan mavilikle
denizdeki sallanan mavi karışıyor bazen…
ufuk denen sonsuzluğun somutu
bir anda uyanıyorum rüyalardan…
sanki tekrar tekrar uyanıyormuşum gibi
soyut bir dünyada havada kalmalıyım
iki mavilik arasında yok olmadan…
güneşin sarısı üşütüyor içimi
mineral kaybediyorum her öksürdüğümde
ve her çığlığımda benliğimden bir hatıra daha eksiltiyorum…
bir gün ter içinde uyanıyorum
bitiriyorum diye seviniyorum rüyaları…
aynı akşam yorgunluğun haklı zaferi;
uyku, tıpkı anne kucağında huzurlu gibi…
aynı, sevgili koynunda yatar gibi…

ve geriye ne kalıyor
hiçbir canlı, isteyerek ölemediğinden
beklemek ve yine, uyanma rüyaları…
ve acıların içersinden sıyrılmalar
tıpkı hergün gömülürmüş (ölürmüş ) gibi

26.06.06
CosaCak