Pencereden bakıyorum. Birbiri üzerine düşen kar tanelerini izliyorum. Anneannemin hediye ettiği bir oyuncak geliyor aklıma. Hani şu alt üst ettiğinizde içinde kar taneleri görünümlü cam yüzeyi olan içi sıvı dolu masa süsü. Hatta bazılarında bir kız bir erkek figürü de vardır, el ele tutuşan.
Garip bir yalnızlık hissi kaplıyor içimi. Birbirleriyle adeta sevişen, oynaşan karlar ve tek başına ben. Hüzünlü bir tablodaki durgun dere misali akamıyorum. Burnumu cama yaslayıp, sessizce ve sakin, sakin sadece izliyorum etrafı. İçimden yalvarıyorum lütfen, lütfen gidin geri gidin akmayın gözyaşlarım. Hiç oralı değiller. İki inci tanesi başı çekip diğerlerine de “gelin” diyor “burası oldukça müsait, haydi gelin, az sonra hıçkırıklarda bize eşlik edecek”…
Hatıralar neden uslu durmaz, duramaz ? Oysaki, onlara sıkı sıkı tembih de etmiştim yaramazlık yapmayın diye. Ahh bu zamane duygular işte…
Nerde o eski günler dedirtiyor insana. Bir ses şöyleki; tınısı hala kulaklarımı çınlatan tizlikte duyuyorum. Tıkıyorum kulaklarımı duymamak ve hatırlamamak adına… Nafile ! Bir yolunu bulup sıvışıyor aradan beynime giriyor yeniden.
“Sen hayatsın, hatta hayatımın anlamısın” diyor… Ama benim bu sesi duymamam gerekiyor!
Nereye sürükleniyorum ! İçimde olup biten bir çok şeyi bilip, bilmemezlikten gelmek ! En az zarar veren düşümün içine sığınmak istiyorum… Yapabildiğim ve elimden gelebilen sadece bu… Ahh çaresizlik içinde kıvranmak, bir çözüm bulamamak ve o çözümsüzlüğe mahkum olmak nasıl zor bilemezsiniz…
Bir küçüçük zaman aralığı insanı alır bu kadar uzağa götürebilir mi? Neyseki kar yağışı azaldı. Duygularımın kar yağışının hızına endeksli olmasını aklım bir türlü almıyor. Kendi kendime gülmeye başlıyorum, beni gören “ne var, ne oldu ?” dercesine afallamış vaziyette suratıma bakıyor anlamsızca.
“Siz işinize bakın” diyorum. “Nereden bileceksiniz benim niye güldüğümü. Gözlerim yaşardı gülmekten…”
Açıklanması garip, lakin durum bundan ibaret. Şimdilik yalnızlık senfonisi bitti. Ama tekrar kar yağacak. Tekrar birbirleriyle sevişecekler… Yeniden bu rüyayı görmemek adına uyanıyorum…
Sonunda herşeyden vazgeçip bir müzik açıyorum… Hayran olduğum bir grup ve şarkısı. Son sesle dinliyorum…
R.E.M “Losing my religion”
Ayşe’den…
2003 Yılının bu mevsiminde Metris cezaevinin Karantina bölümüne alınırken dışarıda kar yağışı vardı.
Ne kısmetmiş dedim Karantinanın gazete ile kapatılmış demirparmaklı penceresinden kar yağışını izlemekde varmış bu hayatta…
O gün bu gündür kar geçmişi hatırlatır bana .
Acı günleri.
Hastalanmıştım beton üzeri battaniye de yatmaktan.
100 kişilik karantinada 200 kişi ahırdan farksız izbe ve ağır bir kokuda 3 gün …
3 günün sonunda Koğuşa geçtikte rahata kavuştuk. Tabii bu arada kar yağışı da bitmişti…..
İzleyemedim
Hatıralar..
Kar mutluluk getirirdi yağarken serpiştirirdi sağa sola mutluluğu,
2003 yılına kadar sevdiğim kar yağışlarını 2003 den sonra sevmemeye başladım.
O günden sonra Bir çok şeyi sevmediğim gibi……
Sonsuz usun ihtiyacı olan şey, böyle samimi, insani yazılar bence.
Herkes tutturmuş, üstinsan, kamilinsan, müslüman insan, demokratik insan vs gibi hayalinde ki insanları anlatıp duruyor. (Sanırım kendilerini o hayalinde ki insan sanıyorlar)
Ben kendi adıma teşekkür ederim ikinize de.
xenix
DEC CAL,
yeniden sevebiliriz bence… sevmeliyiz de… sadece 7 senelik bir ara vermiş olamaz mıyız ? eğer çok zor değilse yeniden sevemez miyiz?
ve duygularına saygılıyım:)
Xenix,
hepimizin ortak buluştuğu nokta belkide “sade insan” :))
ben de sana teşekkür ederim:)
Kibir kötü bir ruh hali olsa gerek..::))
Delişey acı hatıralar zamanla unutuluyor.
Unutmak zorunda bırakılıyor yeni acı hatıralar tarafından…..
Bende teşekkür ederim xenix ve delişey….
heheeee ilk eksimi (-) almışım da ne anlama geliyor anlamadım:)) kim vermişse zahmet etmiş:)))
hay allam yaa şu insanı anlayabilene (AŞK)olsun:))
İlk (-)’in hayırlı uğurlu olsun.
Sende alışırsın (-) lere.
Boşver sorma, sorgulama neden (-) aldığını…..
Benim geçmişim burda (-) lerle dolu sade insan olduğum için…::))
valla yazdığımı okudum yeniden ama bırak uçmuşş insanı en tepedekine bile dokunacak bir kelime bulamadım. sanırım birinin canı sıkılmış:))
neyse sonradan bir okus pokus oldu yok oldu (-) nedense :)) kalsaydıda iyiydi, konuyu açma sebebim beni eksiler fazla yormaz boşuna zahmet etmeyin demek isteyişimdi:)
aaa bi dakka ama fazla esi alınca uzaklaşıyorum buradan dimi? eğer öyleyse kötüüü
ama ben deliyim ya dokunulmazlıklatan faydalanamıyor muyum ecepp??
Aman fazla (-) almamaya bak.
pıt…
yok habire (-) veriyorlar birilerinin gözü benim yerimde galiba, baksana attıracaklar beni buradan:P
Roman tadındaki anlatım için teşekkürler Delişey.
İlkkarın bende çağrıştırdığıysa; çocuksu bir sevinç, mutluluk ve huzur.
Benden (+) oy. 🙂
sunny çok sağolun katılıyorum sevincinize her ne kadar acıyı yaşamışta olsam karlı günlerde…
yahu arkadaşlar valla şaka yapıyorum yüzlerde iki gülücük oluşsun diye takılıp duruyorum öle artı eksi fln:))
hiç derdim yok eksi artı ile zira tartışsakta birbirimizi anlamamaya çaılsakta yine buradayız yine bir bütünün parçasıyız ben öyle hissediyorum:)
Yeniden kar yağarken…
…her yerde ilk defa kar yağıyormuş manzaraları…
…yeniden kar yağarken.
aslında tam da öyledir:))
her yağan kar ilk defa yağar yağdığı yere. her yağan kar için her yeniden yağmak her zaman ilk değil midir?
o gün o dakika o saniye daha önce olmamıştır. asıl mesele budur ilk olarak yeniden :)))
yarın İstanbulda yoğun kar yağacakmışş:)
duygusallık zırhları çekilsin bedenlere:)
3 Yıl önce bugün de kar yağıyormuş.