Bir minik pulduk
Arar dururduk
Yollarda bulduk
Piçin birini
Her güne sövdük
En başa döndük
Sonunda gördük
Üçün birini
Delişey,
Bir minik pulduk
Arar dururduk
Yollarda bulduk
Piçin birini
Her güne sövdük
En başa döndük
Sonunda gördük
Üçün birini
Delişey,
BİLDİ, GÖRDÜ, ÖLDÜ
Doğdum gösterildi bir doğru
Baktım her yanı eğri
Gidip aradım soluk soluğa
Bulduğum bütün doğrular sivri
Kim budamış kim kazımış bizi
Açıp baktım ki insan insan olamamış
Başladığı günden beri.
Nerede başladı diye sordum
Ne denilmişse akıl yordum
Zihnime giren bütün bilgi
Kalbimde bir ateş gördü
Ateşte eriyen bilgi
Özünde karanlığı gördü.
Işık tuttum karanlığa aydınlanınca yaşam durdu
Geride soğuk bir gerçek kaldı
Varlıkta zaman durdu
Varlık kendinde erimek umuduyla
kendine kilit vurdu.
kısa şiir,
anlatacak kimse yoksa
beyaz sayfalar biter
sarılacak kimse yoksa
dostun kolları yeter…
delişey,
sevgi bacaklarını aralamak değil, kollarını açmaktır… ne bileyim aklıma öle estii:))
Geldik yine Hedonizm sorununa. :))
:))) inanın planlayarak yazmadım… yani içimden geldi bunu paylaşmak. bişilere atıfta bulunmak, bişilerin üstüne gitmek için değil sadece bunu hissettiğim için yazıverdim:))
komik gelebilir ama ben bedensel hazzı ruhumun huzuruna değişemiyorum:) bunu yapamıyorum… ne yapiim suç mu bu şimdi???
Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde
Oysaki seninle güzel olmak var
Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi
Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda
…Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.
Sen o karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte
Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel
O başkası yok mu bir yanındakine veriyor
Derken karanfil elden ele.
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk
Birleşiyoruz sessizce.
E.Cansever,
Ben bunu kaybedeli epey zaman oldu sanırım.
Böyle bir iletişim ortamında iletişimin ve paylaşımın sürekliliği adına gerçek yaşamda iletişime koyduğum duvarı kaldırabiliyorum ama. :))
inanmak !
bilmem, ben inanırım:) ne olacakki inandığımın şeylerin beni yaniltması? dediğim gibi:
dene yanıl, dene yanıl ama iyi yanıl… (bir düşünür demişti hatırlayamadım şimdi adını:))
en kötü; şiirimin son dörtlüğünü yaşarım:)) ama yılmam bu hayat beni kızdıramıyacak artık:) ben onu sinir edicem…
bir sihirli deyneğim olsaydı dokunuverseydim tüm karanlık aydınlansaydı, benim karanlığımı kaldıran ışık her yere süzülebilseydi… keşke mümkün olsaydıı… keşke…
burayı seviyorum yaa, bir ailem var benim burada:))) şey gibi, orda bir yer var uzakta, o yer bizim yerimizdir. gitmesekte, görmesekte o yer bizim yerimizdir….
“Deli eder insanı bu dünya;
Bu gece, bu yıldızlar, bu koku,
Bu tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç” (Orhan Veli)
Bu site şair eder insanı:))
Çok kere anlamsızlığın anlamında
Koca bir deniz resmine takıldı kaldı gözlerim
Düz ve sakin bir deniz…
O denli düz ve çıkıntısızdı hayallerim
Bu kayganlıkta bile yüzmedi gemilerim…
Uğraştım her olguyla
Uğraşmaya değecek sandım
Uğraşlarım hep yarım
Ahh Tanrım!!!
Bitmeyen susmalarının içinde
Ben yine yapayalnızım…
Sulu gözlü dünyada
Kupkuru kaldı yasım
Bellek yakalar mı ki
Hatırlayamadığım bir küçük mutlu anı..
Yani, kendisi ile seni sürükleyecek çağlayanı
Zaman…
Ey iyileştirici vakit,
Ya geç, ya gel, ortalarda kalmak kötü
Ya başla, ya bit…
Varoluşun içinde insan olmak en zoru…
delişey,
Utangaç kış güneşi gibisin,
Varlığınla ne ısıtıyor, ne aydınlatıyorsun.
Üşüyorum…
Varsın ama biliyorum…
Belki de bu, ürkek rüzgârın suçu…
İtemiyor önündeki “acaba” bulutlarını,
Yetmiyor kuvveti.
Bulutlardan kurtul gel,
Onlar samimi değil,
Gidecekler az sonra,
Kapat gözlerini içime dol.
Ruhlarımız dans etsin birlikte,
Atlayalım kocaman bir denize,
Yüzelim gönlümüzce,
Boğulmak yasak bize…
Kaç doğuşun benim olacak
Ey utangaç güneş?
Sözlerim yenik düşüyor senin cesaretsizliğine,
Aç gönlünü çekinme,
Geleceği düşünme,
Utanmak yasak bize…
Ayşe ÖZEN,
Hep suskunluk, hep….
Niyedir?
Her defasında
Her gözümü açtığımda
İlk gördüğüm resim…
Her akşam üstü yorgunluğunda
Hep bir kadeh şarap
Her yudumun bedenime çözgüsü
Tamda böyleydin…
Hiç acıtmadın sevgiyi hiç…
Hep sallanan sıradanlıklar
Her içe dönük saatlerde
Hiç bilemedin…
Mutlaka hüzün gerekiyor
Zaman hapsinde
Kaç ayrılık bilemedim, hiç…
Hep pişmanlığın zili mi çaldı?
Her mutluluk yalanmıydı?
Hiç mi eşlik edemedim?
Hiç…
Neyse,
Sor bana pişman mıyım?
Pişmanlığın yapaylığına ben
Hiç bulaşmadım…
Çünkü sen çok tatlıydın,
Çünkü özlüyor insan…
Delişey,
kaçışların sığındığı limanlar,
ah, ne kadarda uzak;