yaşamak dediğin garip bir oyun
bazen en yukardasın bazen en dipte
bazen ortasındasın nerde olduğunu anlamazsın
biri iter sanırsın düşersin, tutunacak dalların kırılır
biri çeker sanırsın çıkarsın, tüm merdivenler senin için sanırsın
başında sen varsın sonunda da
öyle bir öykü kü bu
ne yaşadığının farkınasındır
ne de öldüğünün
nefes aldıkça yaşadığını sanırsın
beden taşır ölü bir düşünceyi
nefes alamadığını hissedersin
ölüm kol gezer sanırsın etrafında
capcanlısındır oysa
hayat garip bir oyun
içinde hep sen varsın
ya farkındasın
yada o senin farkında
fakat
hep içinde
hep seninle
susmak ve izlemek en güzeli der bazen gece
gecenin düşüne dalan binlerce fikir var
ve fikirlere eşlik eden bedenler
bazen bir çığlık
bazen bir iç çekiş
bazen doruğundasın
bazen en kuytusunda
hep seninlesin oysa
farketsende
farketmesende
düşüveriyor içime kelimeler
uzan dokun yüreğime
uzan dokun
uzan
dokun
doku
oku
yüreğimi
yüreğim varlığımın esaretinde
yalnız
bu gece
Murat Tali
Bu garip oyuna dair bende birkaç cümle kurdum kendimce, paylaşmak isterim.
Ya varsın layığıyla ya tamamen yoksun, bir dipsiz kuyudasın. Hayat oyuncağında, ara renkler belki sadece bir yanılsamadır kim bilir…
Gerçekten sen olabiliyorsan herşeyinle
Koşarak çıkmak istersin merdivenleri
Düşmek yaralanmak bile önemli olmaz belki
Belki acıya dayanmayı bile öğrenebilirsin, gerçekten varsan.
Hayatı öykü tadında yaşamak istersen şayet; Ki hep farklı öyküler olsa da hayatta, sende bir öykü yaratırsın kendince. Cesaretliysen kahramanca, korkaksan güvenli kıyılarda .
Bazıları öldükten sonra bile güzel öyküler bırakır insanlığa
Konu ve türü her ne olursa faydalı olabilmenin huzurunu yaşarlar belki
Hepimiz çocukken kahramanlar olsak da, hayat oyununda çok değişir her şey
Bazen en sevdiğin oyuncağın kırılır, oturup iç çekip ağlarsın
Bazen de şu dünyanın en mutlu insanı olursun, gökyüzüne çıkıp inersin…
Yıllar sonra oyun devam etsede oyuncular yorulabilir. Belki yorulmakta bir yanılsama ve cesaretsizlik olsada ona da sahip çıkarsın.
Belki güçlü savaşçı olabilmek yenilgiyi kabul edebilmek olur kimi zaman…
Belki büyürsün bir çocuğun olur ve sevdiklerin. Yıllar geçtikçe yalnızlığın eksilmez artar bir kat daha, kalabalıklarda. Kimilerine göre yitik kimilerine göre yenilmez bir kahraman olursun. Kimilerinin ne dediği çok umrunda olmaz geçen zamanda. Sanki hiç yoklardır sadece kendi nefesini duyarsın gerçek olan. Belki zamanın birinde alışırsın bu yalnızlığa bile. Susar dinlersin
Öykü tadında gider hayat
Gece yıldızlar kadar narin ve sessiz
Gündüz güneş kadar yakıcı bir sen olursun
Öykü senin öykündür, kahramanda yalnızca sen
Öyle bir dokundu ki yüreğime…Öykülerin içinde kayboldum bir an:))) İkinizede paylaşımınız için teşekkürler.
İyi ki paylaştın creative, Hayatı öykü tadında yaşamak istersen şayet; Ki hep farklı öyküler olsa da hayatta, sende bir öykü yaratırsın kendince. Cesaretliysen kahramanca, korkaksan güvenli kıyılarda.çok anlamlı…
Camael,creative…paylaşımınız çok güzel desem,çok hoş desem,hatta gözlerimi kapayıp mmm harika desem…
Şiirlerde hissedip,öykülerde kahraman olmak güzel şey… 🙂
niye kıskanıyorsunki kahramanlığımızı:))))
Sevgili narin, haklı olabilirsin öykülerde kahraman olmak güzel ve eminimki daha kolay, kesinlikle katılıyorum.
Ama önce yüreğindedir kişinin gücü ve yüreğinin doğrultusunda gidebilmeyi başarırsa, kendince bir kahramandır.
Dikkat edersen kişinin kendi öyküsündeki kahraman, toplumların ya da birilerinin kahramanı diiil. Bu noktada kahramanlık bir önemseme diil, kendine inanmak gibi, kendi içindeki gücü görmek gibi.
Burada abartı, şiirsellik de belki, kelimelerin dansı, sanat belki.
Sanatçı biraz delidir, yüreği ve ufku biraz fazla açılmıştır, rüzgarda. Hatta bazen takip edemez onu, ama tabii asılolan olması gerekli şey, bu gücün seni gerçekten hayatında, yaşadıklarında büyütmesi, sözlerle diil yüreğinde, gerçekten hayatında büyümeli insan. Yüreği uçursada onu, istediği zaman yere basmayı bilebilmeli.