Zamanı hep saatlerin ölçtüğünü sanırız. Oysa bileğimizdeki saat yalnızca toplumsal bir anlaşmayı taşır; gerçek zaman deneyimi, kafatasımızın içindeki karanlık tiyatroda oynanır. Bir dişçi koltuğunda geçen üç dakika ile sevdiğin biriyle yapılan üç saatlik sohbetin aynı evrende bulunması, insan zihninin en kışkırtıcı hilelerinden biridir. Beyin, zamanı ölçmez; zamanı yorumlar. Hatta bazen onu çiğner, uzatır, sıkıştırır, boyar ve cebine koyar.
Bir işlemci ise böyle numaralara tenezzül etmez. Onun dünyasında saat vuruşları vardır: tik, tak, tik, tak. Kristal osilatörün düzenli titreşimi, dijital evrenin metronomudur. İşlemci için bir döngü ne romantiktir ne travmatik. Bir komutun işlenmesi, bir kayıtçının yüklenmesi, bir mantıksal işlemin tamamlanması; hepsi acımasız bir kesinliğin parçasıdır. İşlemci, beklerken sıkılmaz. Korkunca zamanı yavaşlatmaz. Aşık olunca önbelleği şiirle dolmaz. Onun sadakati, mekanik ritme; bizimki ise anlamın fırtınasına bağlıdır.
