Bir çocuğa Dünya’nın Güneş’in çevresinde döndüğünü ilk kez anlatmak görece kolaydır. Ama yıllarca Güneş’in Dünya’nın etrafında dolaştığını düşünmüş birine bunu öğretmek, yalnızca yeni bir cümle vermek değildir; zihnin içindeki küçük bir evreni yeniden düzenlemektir. Çünkü yanlış öğrenilmiş bilgi, boş bir defterdeki eksik satır değildir. O, diğer inançlarla, gündelik deneyimlerle, duygularla ve alışkanlıklarla bağ kurmuş yaşayan bir ağdır.
Eğitimde buna kavramsal değişim denir: Öğrencinin yalnızca bir cevabı değiştirmesi değil, o cevabı doğuran düşünme çerçevesini dönüştürmesi. “Mevsimler Dünya’nın Güneş’e yaklaşıp uzaklaşmasıyla oluşur” diyen bir öğrenci, basitçe bilgisiz değildir. Gözlemlerinden makul görünen bir açıklama üretmiştir: Yazın sıcaksa, Güneş daha yakın olmalıdır. Sorun şudur ki bu açıklama sezgisel olarak tatmin edicidir. Doğru bilgi, ancak bu sezgisel modelin sınırlarını görünür kıldığında yer açabilir.
