C++ programcısı, sıradan bir kod yazarı değil; küçük bir evrenin demiurgosudur. Bir nesne yaratır, ona adres verir, ömür biçer, başka varlıklara referans olarak sunar ve sonra en kritik soruyla baş başa kalır: Bu şey ne zaman yok olacak? Çöp toplayıcısı olan dillerde bu soru çoğu zaman bürokrasiye devredilir. Java ya da C# evreninde ölüm, arka planda çalışan görünmez bir memurun dosya kapatması gibidir. C++’ta ise ölüm törenini bizzat sen düzenlersin. Unutursan, ölüler dolaşmaya devam eder.
Bu nedenle C++’ta bellek yönetimi yalnızca teknik bir mesele değildir; bir sahiplik felsefesidir. new ile bir nesne yarattığında, aslında şunu söylersin: Bu varlığın sorumluluğunu üstleniyorum. delete çağrısını unutmak sadece birkaç baytın kaybolması değildir; nedensellik zincirinde kapanmamış bir parantez bırakmaktır. Program çalışmaya devam edebilir, testler yeşil yanabilir, müşteri mutlu görünebilir. Ama heap’in karanlık köşesinde, adı konmamış bir sızıntı büyür. C++ bize şunu öğretir: Görünmeyen borç, borç olmaktan çıkmaz.
