Yazılımda asenkron işlem, kabaca şunu söyler: Bir işin bitmesini beklerken bütün sistemi kilitleme. Sunucudan cevap mı gelecek? Dosya mı okunacak? Bir API nazlanıp düşüncelere mi dalacak? Güzel. O sırada program başka işlere devam eder. Sonuç geldiğinde de kaldığı yerden akıllıca devam eder. İnsan zihni ise çoğu zaman tam tersini yapar. Bir mesajın cevabını beklerken hayatı durdurur. Bir sınav sonucunu, iş görüşmesini, tahlili, sevgilinin tonlamasını, patronun yüz ifadesini beklerken iç dünyasını tek işlemcili, eski model, fanı bağıran bir bilgisayara çevirir.
Stresin büyük kısmı olayların kendisinden değil, zihnin onları senkron çalıştırmasından doğar. Senkron zihin der ki: Bu mesele çözülmeden hiçbir şey yapamam. Cevap gelmeden nefes alamam. Belirsizlik kapanmadan kendimi güvende hissedemem. Böylece tek bir bekleme kuyruğu bütün sistemi bloke eder. Oysa yaşam, bizim sandığımızdan daha çok olay döngüsüne benzer. Bir şey başlatılır, bir yere gönderilir, beklemeye alınır, arada başka süreçler çalışır. Kalp atar, çay demlenir, faturalar ödenir, çocuk güler, gökyüzü renk değiştirir. Evren, bizim kişisel dramamızın await satırında donup kalmaz.
