Modern insanın cebinde küçük, parlak ve son derece kibar görünümlü bir tiran yaşıyor. Titreşerek emir veriyor, parlayarak çağırıyor, sessiz kaldığında bile varlığını hissettiriyor. Telefon dediğimiz bu cihaz, artık yalnızca iletişim aracı değil; dikkatimizin gümrük kapısı, kaygımızın çalar saati, egomuzun aynası ve can sıkıntımızın acil çıkış kapısı. Dijital minimalizm tam da burada devreye giriyor: Daha az uygulama kullanmak değil sadece, daha az dağılmış bir benlik inşa etmek.
Bilgi obezitesi çağındayız. Zihnimiz, kahvaltıda ekonomi krizi, öğlen bir kedinin piyano çalması, akşam kuantum fiziği, gece eski sevgilinin hikâyesiyle besleniyor. Sindirim sistemi olmayan bir bilinç gibi, her şeyi yutuyor ama hiçbir şeyi gerçekten hazmedemiyoruz. Sonuç: Dolu ama derin olmayan bir zihin. Her şeyi duymuş, fakat kendini işitmemiş bir insan.
