Bir eğrelti otuna yakından bakın: küçük yaprakçıkların, bütün bitkinin minyatür bir yankısı gibi dizildiğini görürsünüz. Bir kıyı şeridini haritada izleyin: büyüttükçe yeni girintiler, yeni çıkıntılar, yeni labirentler belirir. Bulutlar, yıldırımlar, damarlar, brokoli, akciğerler, nehir deltaları… Doğa, düz çizgilerle değil, sabırlı tekrarlarla konuşur. Fraktal geometri bu konuşmanın dilbilgisidir; sanat ise onu görünür, duyulur ve bazen de baş döndürücü hale getiren çevirmen.
Fraktal, en basit ifadeyle, parçanın bütüne benzediği yapıdır. Kendini tekrar eder ama fotokopi gibi değil; her tekrarda biraz sapar, biraz oynar, biraz başka türlü nefes alır. İşte estetik heyecan tam burada başlar. Çünkü insan zihni hem düzen ister hem de sürpriz. Tam simetri sıkıcıdır, tam kaos yorucudur. Fraktal yapı ise ikisinin arasındaki o elektrikli bölgede yaşar: tanıdık ama bitmeyen, düzenli ama vahşi, matematiksel ama organik.
