Bir tuvale boya sıçratmak, bir piyanonun tuşlarına gözler kapalı dokunmak ya da bilgisayara rastgele sayılar ürettirip bunları renklere, çizgilere, notalara çevirmek… İlk bakışta bunlar sanat değil de yaramaz bir çocuğun laboratuvar kazası gibi görünebilir. Fakat sanat tarihi bize şunu fısıldar: İnsan, düzeni yalnızca cetvelle kurmaz; bazen zarın düşüşünde, kumun savruluşunda, parazitin hışırtısında da bir evren keşfeder.
Rastgele sayıların estetik bir desen veya melodi yaratmadaki gücü tam da burada başlar. Sayıların kendisi duygusuzdur; 0.372 ya da 89, tek başına ağlamaz, dans etmez, aşık olmaz. Ama bu sayıları bir sisteme bağladığınızda büyü başlar. Bir sayı kırmızıya, diğeri dairesel bir harekete, bir başkası beşinci oktavdaki la notasına dönüşür. Matematik, maskesini çıkarır ve sahneye renkli bir kostümle çıkar.
