Bir konser çıkışında, metro merdivenlerinde ya da stadyum kapısında sıkışıp kaldığınızda tuhaf bir şey olur: Kendinizi karar veren bir birey gibi değil, dev bir dalganın içindeki küçük bir damla gibi hissedersiniz. Sağa gitmek istersiniz, ama akış sizi sola taşır. Durmak istersiniz, ama arkanızdaki basınç sizi iter. İşte sosyal fizik tam bu noktada sahneye çıkar ve kışkırtıcı bir soru sorar: İnsan kalabalıkları, belirli koşullarda akışkanlar gibi davranabilir mi?
İlk bakışta bu fikir rahatsız edici görünebilir. İnsan su değildir; niyeti, korkusu, öfkesi, sabırsızlığı, telefonu ve bazen de kolunda taşıdığı alışveriş poşeti vardır. Fakat bilim çoğu zaman tek tek ayrıntıları değil, büyük ölçekte beliren örüntüleri inceler. Bir su molekülünün kendi başına ne yaptığını bilmeden de nehrin nasıl aktığını hesaplayabiliriz. Benzer biçimde, binlerce insanın bireysel psikolojisini tek tek çözmeden de kalabalığın genel hareketini modelleyebiliriz.
