Bir kelimenin zaman içinde anlam değiştirmesi, ilk bakışta dil tarihçilerinin tatlı bir merakı gibi görünür: Eski metinlerdeki bir sözcük bugün başka bir şey ifade ediyordur, ne olmuş yani? Oysa doğal dil işleme açısından bu küçük kayma, makinenin ayağının altındaki halının çekilmesidir. Çünkü dil modelleri kelimeleri yalnızca harf dizileri olarak değil, çevrelerindeki bağlamlarla birlikte öğrenir. Bağlam değiştiğinde, kelimenin zihinsel adresi de değişir. Model, aynı etiketi taşıyan iki farklı çağın iki farklı yaratığıyla karşı karşıya kalır.
Semantik kayma, bir sözcüğün anlam alanının zamanla genişlemesi, daralması, yön değiştirmesi veya büsbütün başka bir kavrama taşınmasıdır. Türkçede ‘yavuz’ bir zamanlar daha çok sert, korkutucu, güçlü anlamlarına yaklaşırken bugün çoğu kulakta tarihsel bir isim ve hayranlık çağrışımı taşır. İngilizcede ‘awful’ eskiden hayranlık uyandıran, huşu veren bir şeyi anlatırken bugün kötü veya berbat anlamına gelir. Bir model bu kelimeleri tek ve sabit bir koordinata yerleştirdiğinde, geçmişin sesini bugünün kulağıyla duymaya başlar. İşte hata burada başlar: Makine yalnızca metni okumaz, çağları birbirine karıştırır.
