Bir sınıfta kaos çoğu zaman kapıyı tekmeleyerek girmez; sıranın altından gelen fısıltıyla, unutulan bir defterle, derse üç dakika geç kalmanın normalleşmesiyle içeri süzülür. Kırık Camlar Teorisi, şehirlerde bakımsız bir pencerenin zamanla daha büyük düzensizliklere davetiye çıkarabileceğini söyler. Eğitimde de benzer bir büyü vardır: Küçük bir ihmal, eğer görünmez kalırsa, sınıfın ortak ruhuna yazılmış bir izin kâğıdına dönüşür.
Burada mesele öğrencinin kalem çevirmesi, arkadaşına göz kırpması ya da ödevini bir kez unutması değildir. Mesele, sistemin bu küçük sapmaları nasıl okuduğudur. Sınıf, yalnızca dört duvar ve bir tahta değildir; canlı bir organizmadır. Her davranış, bu organizmanın sinir sistemine küçük bir elektrik sinyali gönderir. Öğretmen görür ama görmezden gelirse, öğrenciler yalnızca o davranışın sonucunu değil, sınırların esnekliğini de öğrenir. Asıl ders matematik değil, ortamın neye izin verdiğidir.
