Telefonun ekranı karanlık bir ayna gibidir: Ona bakınca çoğu zaman kendimizi değil, bizden ne istendiğini görürüz. Bir bildirim yanar, başparmak hareket eder, zihin küçük bir kapıdan içeri çekilir. Sonra bir video, bir yorum, bir öfke, bir arzu, bir karşılaştırma… Günün sonunda insan kendi hayatını yaşamış gibi değil, bir algoritmanın rüyasında figüranlık yapmış gibi hisseder.
Carlos Castaneda’nın metinlerinde geçen savaşçı figürü, romantik bir kılıç kahramanı değildir. O, dikkatinin nereye aktığını izleyen, alışkanlıklarının hipnozunu kırmaya çalışan, kendini otomatik tepkilerin elinden kurtarmaya uğraşan kişidir. Castaneda’nın dünyası elbette tartışmalıdır; antropolojiyle mit, gözlemle kurgu, içgörüyle edebiyat birbirine karışır. Fakat bu karışımın içinden çıkarılabilecek güçlü bir psikolojik araç vardır: farkındalığı stratejik bir disiplin olarak kullanmak.
Zen yol demektir. Özümüze giden yol. Dinlerden, tanrılardan, ritüellerden, geleneklerden bağımsız her şart ve ortamda uygulanabilen bir yol. Hava gibi, su gibi. Bu yüzden batı dünyasında hızla yaygınlaşmıştır. Önemli bir disiplin gerektiren bu yolda bütün savaş EGO’muza karşı verilir.