Bir öğrencinin zihni, çoğu zaman bir masa lambası gibi düşünülür: Düğmeye basarsın, ışık yanar ya da yanmaz. Oysa öğrenme bundan çok daha vahşi, çok daha canlıdır. Zihin bir lamba değil, kamp ateşidir; kimi zaman kendi kendine tutuşur, kimi zaman küçük bir kıvılcıma, kimi zaman da yanında diz çökmüş sabırlı birine ihtiyaç duyar. İşte Yakınsal Gelişim Alanı tam olarak bu aralıktır: Çocuğun tek başına yapabildiği ile bir rehberin desteğiyle başarabileceği şey arasındaki esnek, titreşen, büyülü bölge.
Bu fikir, eğitim psikolojisinin en güçlü sezgilerinden biridir. Çünkü bize şunu söyler: Bir öğrenciyi yalnızca bugün yapabildikleriyle ölçmek, onun haritasına bakıp kıtasını inkâr etmektir. Test kâğıdında görünen performans, çoğu zaman zihnin kıyı şerididir; asıl kara parçası, uygun soruyla, doğru ipucuyla, cesaret veren bir bakışla ortaya çıkar. Öğretmenin işi de her cevabı vermek değil, öğrencinin kendi cevabına yürüyebileceği köprüyü kurmaktır.
Konuşmanın –özellikle “iç konuşma”nın gelişimi– beynimizin gelişimi üzerindeki etkisi belirleyici önemdedir. Bu yeni bir düşünce değildir, antik Yunanlılar ve 17. yüzyıl filozofları, özellikle de Thomas Hobbes, bunu biliyorlardı. İnsanın Türeyişi adlı kitabında Charles Darwin şöyle açıklıyordu: “İster seslendirilmiş ister sessiz olsun, çeşitli sözcüklerin yardımı olmaksızın karmaşık ve uzun bir düşünceler silsilesini gerçekleştirilebilmek, cebirsel sayılar olmaksızın uzun bir hesaplamanın yapılmasından daha mümkün değildir.” 1930’larda Sovyet psikologu Lev Vigotski tüm psikolojiyi bu temelde yeniden inşa etmeye girişti. Vigotski çeşitli çocuk davranış örneklerini kullanarak, çocukların kendi kendilerine yüksek sesle konuşmaya neden bu denli çok zaman ayırdıklarını açıkladı. Gelecekte iç konuşma olarak içselleştirecekleri planlama alışkanlığının provasını yapmaktaydılar. Vigotski bu iç konuşmanın, insanın anıları yeniden derleme ve hatırlama yeteneğinin temelini oluşturduğunu gösterdi.