Bir öğrencinin zihni, çoğu zaman bir masa lambası gibi düşünülür: Düğmeye basarsın, ışık yanar ya da yanmaz. Oysa öğrenme bundan çok daha vahşi, çok daha canlıdır. Zihin bir lamba değil, kamp ateşidir; kimi zaman kendi kendine tutuşur, kimi zaman küçük bir kıvılcıma, kimi zaman da yanında diz çökmüş sabırlı birine ihtiyaç duyar. İşte Yakınsal Gelişim Alanı tam olarak bu aralıktır: Çocuğun tek başına yapabildiği ile bir rehberin desteğiyle başarabileceği şey arasındaki esnek, titreşen, büyülü bölge.
Bu fikir, eğitim psikolojisinin en güçlü sezgilerinden biridir. Çünkü bize şunu söyler: Bir öğrenciyi yalnızca bugün yapabildikleriyle ölçmek, onun haritasına bakıp kıtasını inkâr etmektir. Test kâğıdında görünen performans, çoğu zaman zihnin kıyı şerididir; asıl kara parçası, uygun soruyla, doğru ipucuyla, cesaret veren bir bakışla ortaya çıkar. Öğretmenin işi de her cevabı vermek değil, öğrencinin kendi cevabına yürüyebileceği köprüyü kurmaktır.
