Bir yazılımcıya “en iyi programlama dili hangisi?” diye sorun; teknik bir değerlendirme beklerken kendinizi mezhep tartışmasına benzeyen canlı bir ritüelin ortasında bulabilirsiniz. Bir köşede “Python okunabilirliğin zirvesidir” diyenler, diğer köşede “Rust bellek güvenliğinin kurtarıcısıdır” diye cevap verir. JavaScript savunucuları internetin onsuz dönmeyeceğini hatırlatır; C programcıları ise bütün bu yüksek seviye rahatlıkların altında hâlâ kendi emeklerinin bulunduğunu ima eder. Tartışma çoğu zaman dilin araçlarından çıkar, kişiliğin ve aidiyetin savunusuna dönüşür.
Dil seçimi neden kimlik seçimine dönüşür?
Programlama dili, yalnızca bilgisayara talimat vermenin biçimi değildir. Bir dil; çalışma alışkanlığı, estetik tercih, kariyer yolu, arkadaş çevresi ve hatta kişinin “iyi mühendislik” anlayışıyla birlikte gelir. Lisp seven biri soyutlamanın zarafetine değer verebilir. Go kullanan biri sadeliği ve operasyonel netliği öne çıkarabilir. Ruby topluluğunda geliştirici mutluluğu daha görünür bir ideal olabilir. Bu tercihlerin hiçbiri yalnızca sözdizimi meselesi değildir; her biri, yazılım üretmenin nasıl bir hayat sürme biçimi olması gerektiğine dair sessiz bir iddia taşır.
