Açık kaynak dünyasında çatallanma, teknik bir düğmeye basmak kadar basit görünür: depoyu kopyala, yeni ad ver, yola devam et. Fakat ekranda birkaç saniyede gerçekleşen bu işlem, insan topluluklarında çoğu zaman yıllarca biriken gerilimin son kıvılcımıdır. Kod çatallanır; ama aslında önce güven çatallanmıştır. Aynı lisansa, aynı manifestoya, hatta aynı kahve kupası esprilerine inanan insanlar, küçük görünen bir karar yüzünden iki ayrı kabileye dönüşür. Bir satır kod değil, bir satır anlam kopmuştur.
Bu olayın sosyolojik tadı burada başlar. Açık kaynak toplulukları kendilerini çoğu zaman rasyonel varlıklar olarak hayal eder: hata bildirimi açılır, tartışılır, çözülür. Ne var ki insan, yalnızca argüman işleyen bir makine değildir. İnsan, aidiyet üretir. Bir proje sadece yazılım değildir; bir evdir, bir meydandır, bir totemdir. Depodaki geçmiş commitler, topluluğun kutsal metinleri gibidir. Eski katkıcılar kurucu atalara dönüşür. Kod standardı ise estetikten çok ahlaka benzemeye başlar: böyle yazılır, çünkü doğru olan budur.
