Matematiksel kanıt çoğu kişiye soğuk bir mahkeme tutanağı gibi görünür: varsayımlar çağrılır, önermeler sorgulanır, sonuç hüküm giyer. Oysa iyi bir kanıt yalnızca doğruyu yakalayan bir ağ değildir; aynı zamanda zihnin karanlıkta yürürken birden ışığı bulduğu andır. Bir teoremi ispatlarken mesele sadece hedefe varmak değildir. Hangi patikadan gidildiği, hangi gereksiz yüklerin atıldığı, hangi beklenmedik kapının açıldığı da önemlidir. Çünkü matematikte güzellik, gerçeğin kendisi kadar gerçeğe varma biçiminde saklanır.
Bir kanıtı güzel yapan ilk şey ekonomidir. Kötü bir kanıt, ağır bir bavulla merdiven çıkan yolcu gibidir; her adımda nefes nefese kalır, doğruya ulaşsa bile arkasında yorgunluk bırakır. Güzel kanıt ise az araçla çok şey yapar. Sanki teorem başından beri kendini söylemek istiyormuş da biz yalnızca doğru sessizliği sağlamışız gibi. Öklid’in sonsuz asal sayı kanıtı bunun klasik örneğidir. Varsayalım asal sayılar sonlu olsun; hepsini çarpıp bir ekleyelim. Ortaya çıkan sayı ya asaldır ya da listede olmayan bir asala bölünür. Bitti. Bu birkaç satır, matematik tarihinin en zarif kılıç darbelerinden biridir.
