Matematikte tuhaf bir aristokrasi vardır: Bazı kanıtlar yalnızca doğru oldukları için değil, zarif oldukları için de tahta çıkarılır. Bir denklemin çözümü kısa, berrak ve neredeyse kaçınılmaz görünüyorsa, ona karşı içimizde özel bir saygı uyanır. Sanki hakikat, iyi giyinmişse daha hakikattir. İşte burada felsefenin kapısı açılır: Bir kanıtın güzel olması, onun doğruluğuna dair ne söyler? Yoksa güzellik, zihnimizin hakikate taktığı parfüm müdür?
Matematikçinin güzel kanıt arayışı boş bir süs merakı değildir. Kısa ve güçlü bir kanıt, çoğu zaman problemin kalbine ulaşır. Gereksiz hesapların, dolambaçlı dönüşümlerin, teknik sislerin arasından geçip yapının iskeletini gösterir. Öklid’in bazı geometrik kanıtları ya da Euler’in ünlü özdeşliği gibi örnekler, sanki evrenin küçük bir an için ceketini çıkarıp omuz çizgisini gösterdiği anlardır. Güzellik burada yalnızca estetik bir haz değil, kavrayış ekonomisidir.
