Kuantum tünelleme, klasik aklın kaşlarını çatmasına neden olan o zarif skandallardan biridir: Bir parçacığın, enerjisi yetmediği halde bir engelin öte tarafında belirmesi. Sanki doğa, Newtoncu disiplinin kapısına küçük bir not bırakır: Her şey kas gücüyle aşılmaz. Bazı geçişler, duvarı yıkmadan olur. İşte zihinsel atılımlar da biraz böyledir. Günlerce çözemediğimiz bir problem, sabah duşta, otobüste camdan bakarken ya da tam uykuya dalarken birden açılır. Mantık merdiveninden çıkamadığımız yere, bilinçdışı bir tünelden geçerek varırız.
Engel, Enerji ve İmkânsızlık Hissi
Bir problemi düşünürken çoğu zaman onu bir duvar gibi yaşarız. Matematik denklemi, romanın kilit sahnesi, ilişki krizinin görünmeyen düğümü, kariyer kararının sisli kavşağı… Zihnimiz tekrar tekrar aynı yüzeye çarpar. Daha fazla çaba, daha fazla not, daha fazla kahve. Fakat bazen enerji artırmak çözüm değildir; çünkü engel yanlış yerde sanılıyordur. Tünelleme metaforu burada parlamaya başlar: Bilinçli zihin engelin yüksekliğini ölçerken, bilinçdışı zihin engelin doğasını yeniden hesaplar.
Dâhi kişiler, bakış açımızı değiştirmekle kalmaz, dünyayı kendisiyle aynı perspektiften görmemizi sağlar. Dâhiler, muhteşem bir kavrayış, sezgi, ilham, düşünce ya da inanç yoluyla, her şeyi farklı bir perspektiften görür ya da algılarlar. Onların yeni perspektifi, karşı konulmazlığı zamanla ortaya çıkaran öyle farklı görüş açısı sağlar ki, bir daha hiçbir şeyi eskisi gibi göremeyiz. Onların görüş açısı, bizimkinden çok daha geniş bir alanı kapsar. Bu olağanüstü başarının sırrı, dâhilerin ayrıntılar arasında bağlantılar kurup, sığ bakış açısıyla görülemeyecek derin ilişkileri keşfedebilmelerinde yatar. Dehâ tarihinin,Shakespeare tarafından saptanan genel bir eğilimi vardır: Devrimci bir dâhi olabilmek için, belki biraz da deli olmanız gerekebilir.