Bir zamanlar sınıfta en çok alkışlanan öğrenci, öğretmenin sorduğu tarihi saniyesinde hatırlayan kişiydi: “İstanbul 1453!” Cevap doğruydu, zil çaldı, dünya yerli yerindeydi. Fakat bugün cebimizdeki telefon bile bu bilgiyi bizden hızlı hatırlıyor. Bloom Taksonomisi tam da burada sahneye çıkar ve kulağımıza şunu fısıldar: Bilgiyi hatırlamak, düşünmenin bodrum katıdır. Merdivenin üst katlarında anlamak, uygulamak, analiz etmek, değerlendirmek ve en tepede yaratmak vardır. Asıl soru artık şudur: Makineler bu merdiveni çıkabilir mi, yoksa yalnızca bodrumda çok hızlı koşan parlak metal fareler midir?
Derin öğrenme sistemleri, devasa veri okyanuslarında yüzen istatistiksel dalgıçlar gibidir. Kelimeler, imgeler, sesler ve kod parçaları arasındaki ilişkileri yakalarlar. Bir çocuğun ateşe dokunup “sıcak” kavramını bedeniyle öğrenmesi gibi değil; daha çok milyarlarca cümlenin gölgesinden “sıcak” kelimesinin nerelerde parladığını hesaplayarak öğrenirler. Bu, hafife alınacak bir şey değildir. Çünkü insan zihni de bütünüyle saf bir mucize değildir; tekrar, örüntü, çağrışım ve tahminle çalışır. Fakat insanın derinliğinde bir şey daha vardır: niyet, değer, kırılganlık ve anlam arayışı.
