Cenevre yakınlarında yerin altında dev bir halka var: Büyük Hadron Çarpıştırıcısı. Protonları ışık hızına yakın süratlerde birbirine savuruyor, sonra da ortaya çıkan izleri dikkatle okuyoruz. Ama insanlığın yüzeyinde, daha gürültülü ve daha renkli başka bir çarpıştırıcı dönüyor: kültür. Diller, ritüeller, melodiler, yemek kokuları, sokak yazıları, göçler, algoritmalar, inançlar ve isyanlar birbirine çarpıyor. Fizikçiler bu çarpışmalardan Higgs bozonu gibi parçacıklar ararken, sanatçılar da melez estetikler, yeni akımlar ve henüz adı konmamış duygu elementleri buluyor.
Sanat tarihi biraz da kontrollü kaza tarihidir. Rönesans, antik dünyanın kalıntılarıyla Hristiyan Avrupa hayal gücünün çarpışmasıydı. Caz, Afrika ritimleriyle Avrupa armonisinin, acının ve şehirleşmenin yüksek enerjili bir deneyiydi. Kübizm, Afrika maskelerinin biçimsel cesaretiyle Batı perspektifinin kırılgan gururunu aynı tünelde hızlandırdı. Hip-hop, Bronx sokaklarında yoksulluk, teknoloji, plak kültürü ve şiirin birbirine çarpmasıyla doğdu. Her büyük akımın ardında bir laboratuvar değil, çoğu zaman bir liman, pazar yeri, göç yolu, sömürge yarası ya da gece kulübü vardır.
