Satranç tahtasına ilk bakışta gördüğümüz şey basittir: altmış dört kare, iki renk, otuz iki taş. Fakat biraz daha dikkatli bakınca tahta, sessiz bir şehir planına dönüşür. Sokakları karelerden, caddeleri çaprazlardan, gizli geçitleri ise at sıçramalarından oluşan bir mimari. Bu şehirde filler ışık huzmeleri gibi ilerler; atlar ise mantığın köşesinden atlayıp beklenmedik avlulara iner. Satranç, yalnızca savaş oyunu değildir; geometriyle düşünmenin zarif bir provasıdır.
Filin dünyası çizgiseldir ama basit değildir. Bir fil, bulunduğu kareden çaprazlara doğru uzanır ve tahtanın üzerinde görünmeyen iki ışın demeti çizer. Bu çizgiler bir tür optik alan gibidir: düz gitmez, çapraz akar; duvar tanımaz ama renk sınırına mahkûmdur. Beyaz karede doğan fil, ömrü boyunca beyaz karelerde yaşar. Siyah karede başlayan fil, siyah kaderini terk edemez. Bu durum, matematiksel bir kısıtın şiirsel halidir: özgürlük, her zaman bir sistemin içinde tanımlanır.
