Kriptografi ilk bakışta soğuk bir matematik sanatıdır: asal sayılar, olasılıklar, anahtarlar, algoritmalar, imzalar. Fakat her şifrenin arkasında sıcak, titreyen, biraz da suçüstü yakalanmış bir insan vardır. Bir mesajı gizlemek, yalnızca bilgiyi korumak değildir; aynı zamanda dünyanın bakışına karşı bir sınır çizme eylemidir. Şifre, insanın dışarıya söylediği en zarif hayır olabilir.
Çözülemeyen matematiksel şifreler bizi büyüler çünkü onlar yalnızca teknik başarı değil, psikolojik bir fantezinin de gerçekleşmiş hâlidir: Mutlak gizlilik. Kuantum bilgisayarların gölgesinde bile ayakta kalması istenen algoritmalar, insanın kadim arzusunu fısıldar: Beni tamamen bilemezsin. Bu cümle, aşkın, savaşın, devletin, çocukluğun ve bireyselliğin kalbinde yankılanır. Çünkü bilinmek, çoğu zaman anlaşılmak kadar işgal edilmektir.
Delüzyon ya da sanrı, gerçekte hiç bir temeli olmayan sabit, değiştirilemez, ısrarlı, yanlış inanıştır. Bir kişi ya da grubun kapıldığı, yanlışlığı gösterilebilir, tamamen hayal ürünü ya da daha çok, kişinin kendi kendini aldattığı inanışlardır. Genellikle delüzyonlu kişinin inancına güveni tam ve mutlaktır. Bu inanışlar pek düzeltilemez; yanlış olduğunu açıkça gösteren tartışılmaz görüş ve kanıtlara da dirençlidir.