Her şeyi bilmek istemek, insan zihninin en eski ve en görkemli hırslarından biridir. Çocukken bu arzu basittir: Gökyüzü neden mavidir, kediler ne düşünür, ölümden sonra ne olur? Yetişkinlikte soru biçim değiştirir ama ateş sönmez: Evrenin başlangıcı neydi, bilinç nasıl ortaya çıktı, doğru yaşamın ölçüsü nedir? Fakat bilgiyi biriktirmeye başladığımız anda tuhaf bir gerçekle karşılaşırız: Öğrendikçe cehaletimiz küçülmez; aksine daha görünür, daha ayrıntılı ve daha geniş hale gelir.
Bu durum ilk bakışta moral bozucu görünebilir. Sanki insanlık dev bir kütüphaneye kitap ekledikçe, kapısının önünde yeni koridorlar beliriyormuş gibidir. Bir soruya cevap buluruz; cevap, daha önce hayal etmediğimiz on soruyu doğurur. Atomun bölünemez olduğunu düşündük, sonra atom altı parçacıklarla karşılaştık. Parçacıkları sınıflandırdık, ardından karanlık madde ve karanlık enerji gibi adını koyabildiğimiz ama ne olduğunu henüz bilmediğimiz devasa boşluklara baktık. Bilgi, yalnızca bir ışık değildir; aynı zamanda ışığın ulaşamadığı bölgeleri belirginleştiren bir projektördür.
