Bir yazılım güncellemesi gelir: arayüz daha hızlıdır, düğmeler daha parlaktır, yapay zekâ artık kahvenizi bile tahmin edecek gibidir. İlk açılışta içimizden küçük bir havai fişek patlar. İşte bu, deriz, hayatım değişti. Üç gün sonra aynı özellik oradadır, aynı hızla çalışır, aynı lüksü sunar; fakat biz artık onu görmeyiz. Hatta bir milisaniye gecikirse homurdanırız. İnsan zihni, krallara layık konforu kısa sürede sıradan sandalye muamelesi yapabilen tuhaf bir hükümdardır.
Psikolojide buna hedonik adaptasyon denir: Haz veren yeniliklere, başarıya, konfora ya da kolaylığa alışır; duygusal termostatımızı yeniden eski ayarına getiririz. Mutluluk bir zirve değil, çoğu zaman hareketli bir referans noktasıdır. Bugün mucize olan şey, yarın varsayılan ayar olur. Bu yüzden kullanıcı deneyiminde her büyük sıçrama, aynı zamanda yeni bir tatminsizlik eşiği üretir. Daha hızlı yüklenen sayfa, yalnızca bir süreliğine mutluluk verir; sonra yavaş olan her şey hakaret gibi hissedilir.
