Bir geliştiricinin VS Code temasını seçmesi, dışarıdan bakınca kahve kupası seçmek kadar masum görünebilir: biraz zevk, biraz alışkanlık, biraz da kimlik gösterisi. Oysa ekranın arka plan rengi, anahtar kelimelerin mor mu mavi mi olduğu, yorum satırlarının soluk griye çekilip çekilmediği yalnızca estetik bir mesele değildir. Bunlar beynin görsel işlem hattına gönderilen sinyallerin düzenlenmesidir. Yani tema seçimi, göz zevkinin değil, bilişsel yük yönetiminin küçük ama etkili bir psikolojik mühendisliğidir.
Bilişsel yük, zihnin aynı anda taşıdığı işlem miktarıdır. Kod yazarken beynin önünde basit bir metin yoktur; semboller, değişkenler, fonksiyonlar, parantezler, girintiler, hata mesajları ve niyetler vardır. Beyin bunları sürekli sınıflandırır: Bu bir koşul mu? Bu fonksiyon nerede kapanıyor? Bu değişken burada mı gölgelenmiş? İşte syntax renklendirme bu noktada devreye girer. Renkler, koda anlam katmaz; anlamı daha hızlı bulmamızı sağlar. Bir bakıma, zihnin ormanda kaybolmaması için ağaçlara bağlanmış renkli şeritlerdir.
