Başınıza bir sanal gerçeklik gözlüğü geçirdiğinizde odanız kaybolmaz; yalnızca algısal iktidarını yitirir. Bedeniniz koltukta otururken gözleriniz bir uçurumun kenarında durduğunuza yemin edebilir. Kalbiniz hızlanır, avuçlarınız terler ve aklınız, zeminin aslında birkaç santimetre aşağıda olduğunu bilmesine rağmen geri çekilmenizi emreder. İşte mekan felsefesinin eski sorusu yeni kostümüyle karşımızdadır: Bir yer, koordinatlardan mı oluşur, yoksa orada bulunma deneyiminden mi?
Gündelik hayatta “burası” bedenimizin bulunduğu, “orası” ise uzakta kalan yerdir. Bu ayrım; mesafe, yön ve erişim gibi ölçülere dayanır. Oysa sanal gerçeklik, mesafeyi yazılıma dönüştürür. Paris’e ulaşmak için uçak bileti değil, bir dosyanın yüklenmesi gerekir. Mars birkaç saniye, yan odadaki gerçek kapı ise gözlük yüzünüzdeyken erişilmez olabilir. Böylece yakınlık ve uzaklık, metrelerle değil; dikkat, etkileşim ve erişim izinleriyle ölçülmeye başlar.
