Etiket: mekan

Otobüste Kim Kral, Kim Sürgün? Gündelik Hayatın Sessiz Taht Kavgası

19 Eylül 2026

12:43

Bir yorum yaz on Otobüste Kim Kral, Kim Sürgün? Gündelik Hayatın Sessiz Taht Kavgası

Sosyoloji

, , , , , ,

Otobüsün Sessiz Anayasası

Bir otobüse bindiğinizde yalnızca bir yerden başka bir yere gitmezsiniz; küçük, hareketli ve havasız bir toplum modelinin içine girersiniz. Kapılar açılır, insanlar doluşur, kartlar bipler, şoför dikiz aynasından evrenin kaderini izler. Her şey sıradan görünür. Oysa birkaç saniye içinde görünmez bir anayasa yürürlüğe girer: Kim nereye duracak, kim kime yol verecek, kim gözünü kaçıracak, kim koltuğu hak edecek?

İlk hiyerarşi oturma düzeninde belirir. Cam kenarı, modern insanın minyatür krallığıdır. Oraya yerleşen kişi yalnızca oturmaz; manzaraya, cama yaslanma hakkına ve dış dünyayla mesafeli bir ilişki kurma ayrıcalığına sahip olur. Koridor tarafı daha diplomatik bir bölgedir; inenlere kalkmak, geçenlere diz çekmek, çantaları kurtarmak gerekir. Orta kapıya yakın koltuklar stratejiktir, çünkü kaçış kolaydır. Arka beşli ise gençlik cumhuriyeti, yüksek sesli telefon videoları ve bastırılmış isyanların amfitiyatrosudur.

Ayakta duranların dünyası daha serttir. Tutunma demiri, şehir insanının sivil silahıdır. Ona ilk ulaşan, küçük bir güvenlik alanı kazanır. Sonra dirsekler, çantalar, omuzlar devreye girer. Kimse açıkça savaş ilan etmez; fakat herkes bedeniyle müzakere eder. Bir adım ileri gitmek bazen cesaret, bazen kabalık, bazen de hayatta kalma refleksidir. Kalabalıkta insan, kendi sınırlarının ne kadar geçirgen olduğunu şaşkınlıkla keşfeder.

Alan savunması en komik ve en trajik biçimini boş koltuk çevresinde gösterir. Bir koltuk boşalır boşalmaz otobüsün atmosferi değişir. Bakışlar hızlanır, ayaklar milimetrik hesaplar yapar, yaşlı bir teyze ile kulaklıklı bir genç arasında sessiz bir etik sınav başlar. Kim daha yorgun? Kim daha haklı? Kim daha önce gördü? Burada hukuk yoktur, ama herkesin içinde küçük bir mahkeme çalışır. Bazen biri oturur, diğeri camdan dışarı bakarak yenilgisini aristokratça taşır.

Otobüste bakış rejimi de başlı başına bir sosyolojik laboratuvardır. Fazla bakmak tehdittir, hiç bakmamak nezaket. İnsanlar birbirlerinin yüzlerini değil, yansımalarını izler: camda, telefonda, reklam panosunda. Göz teması, şehirde nadir ve tehlikeli bir akrabalık biçimidir. Bu yüzden çoğu yolcu telefonuna sığınır. Ekran, kişinin görünmez duvarıdır. Ben buradayım ama tam olarak sizinle değilim, der. Kalabalığın içinde özel oda icat etmenin en ucuz yolu budur.

Bu küçük evrenin sınıfsal tarafı da vardır. Sabah otobüsü, emeğin toplu nabzıdır. Uykusuz yüzler, ütüsü bozulmuş gömlekler, okul çantaları, pazardan dönen fileler aynı metal kutuda birleşir. Fakat eşitlik yanıltıcıdır. Kimisi işe giderken dinlenir, kimisi mesaisine otobüste başlamıştır bile: çocuk susturur, yaşlısına yer arar, ayakta bilgisayar çantasını korur. Toplu taşıma, kentin yorgunluğu adil dağıtmadığını gösteren hareketli bir grafiktir.

İlginç olan, bu düzenin çoğu zaman emir almadan işlemesidir. Kimse bize otobüste nasıl davranacağımızı ayrıntılı biçimde öğretmez; yine de öğreniriz. Önce aileden, sonra okul servisinden, sonra azar işiterek, sonra mahcup olarak. Sosyoloji tam da burada parlar: Toplum yalnızca büyük kurumlarda değil, birinin çantasını yan koltuğa koyup koymama kararında da yaşar. İktidar bazen devlet binasında değil, iki diz arasındaki on santimetrelik boşlukta kurulur.

Bu yüzden toplu taşıma yalnızca ulaşım aracı değildir; şehir ruhunun röntgenidir. Otobüs bize kim olduğumuzu gösterir: sabırsız, nazik, hesapçı, merhametli, yorgun, komik ve biraz da ilkel. Her durakta yeni bir toplumsal sözleşme yapılır, her frenle bedenler birbirine hatırlatılır. Belki de medeniyet dediğimiz şey, kalabalık bir otobüste düşmemek için yabancının omzuna tutunup sonra hiçbir şey olmamış gibi önümüze bakabilme sanatıdır.

Einstein Ahlakı Göreli mi Yaptı? Kozmostan Etiğe Tehlikeli Bir Sıçrayış

17 Eylül 2026

10:33

Bir yorum yaz on Einstein Ahlakı Göreli mi Yaptı? Kozmostan Etiğe Tehlikeli Bir Sıçrayış

Felsefe

, , , , ,

Bir trenin içinde ışık hızına yakın seyahat ettiğinizi düşünün. Size göre saatiniz olağan biçimde işler; perondaki gözlemciye göreyse yavaşlamıştır. Uzunluklar, eşzamanlılık ve geçen süre gözlemcinin hareket durumuna bağlıdır. Bu büyüleyici tablo, insanı hemen şu kışkırtıcı soruya götürebilir: Zaman ve mekân bile gözlemciye göre değişiyorsa iyi ile kötü neden değişmesin?

Soru çekicidir, fakat içinde ustaca gizlenmiş bir mantık sıçrayışı vardır. Astrofiziksel görelilik ile ahlaki rölativizm aynı kelime ailesinden gelseler de aynı iddiayı savunmaz. Einstein’ın görelilik kuramı, fiziksel gerçekliğin keyfî veya bütünüyle öznel olduğunu söylemez. Tam tersine, farklı gözlemcilerin ölçümleri arasındaki kesin dönüşüm kurallarını ortaya koyar. Herkesin kafasına göre bir zamanı yoktur; gözlemcilerin zamanları Lorentz dönüşümleriyle birbirine bağlanır. Üstelik ışık hızı ve uzay-zaman aralığı gibi değişmezler bulunur.

Görelilik, kuralsızlık değildir

Buradaki önemli ders şudur: Bir şeyin bakış açısına bağlı olması, onun rastgele olduğu anlamına gelmez. Dağa kuzeyden bakan kişi kayalık bir yüz, güneyden bakan kişi orman görebilir. Manzaralar farklıdır; dağ ise hayal ürünü değildir. Ahlaki yargılarda da kültür, tarih, sınıf, travma ve çıkar konumumuzu etkiler. Fakat bu etkilenme, bütün yargıların eşit derecede doğru olduğu sonucunu zorunlu kılmaz.

Örneğin işkenceyi ele alalım. Bir toplum onu devlet güvenliği, başka biri gelenek, bir başkası ilahi emir adına meşrulaştırabilir. Bu gerekçelerin çeşitliliği, işkencenin verdiği acıyı ortadan kaldırmaz. Mağdurun bedeni, kültürel yorumların altında ezilen tatsız bir değişmez gibi karşımızda durur. Tıpkı fizikte farklı koordinat sistemleri altında korunan nicelikler gibi, etik düşüncede de gereksiz acıdan kaçınma, kişinin araç olarak kullanılmaması ve karşılıklılık bazı güçlü değişmez adaylarıdır.

Ahlakın Lorentz dönüşümü var mı?

Elbette etik, fizik kadar matematiksel değildir. Bir ahlaki yargıyı başka bir kültürün koordinat sistemine çevirecek kusursuz bir denklemimiz yoktur. Yine de empati, tutarlılık, kamusal gerekçelendirme ve sonuçların incelenmesi bir tür dönüşüm aracı sunar. “Bana yapılmasını istemediğim şeyi başkasına yapabilir miyim?” sorusu, kişinin kendi ayrıcalıklı referans çerçevesinden çıkmasını sağlar. Kant’ın evrenselleştirme ilkesi, faydacılığın toplam esenlik hesabı ve insan haklarının dokunulmazlık fikri bu arayışın farklı araçlarıdır.

Burada iki aşırı uçtan kaçınmak gerekir. Birincisi, “Bizim değerlerimiz evrenseldir” diyerek tarihsel alışkanlıkları kozmik yasa gibi sunmaktır. Sömürgecilik çoğu zaman bu kostümü giymiştir. İkincisi ise “Her kültürün doğrusu kendine” diyerek zulmü eleştirilemez hâle getirmektir. Eğer hiçbir ortak ölçüt yoksa kölelik, soykırım veya çocuk istismarı yalnızca birer zevk ve gelenek farkına indirgenir. Bu sonuç, hoşgörülü görünürken mağdurları zalimlerin yerel ahlakına teslim eder.

Kozmosun asıl ahlaki dersi

Görelilik kuramından etiğe aktarılabilecek en verimli fikir, “Her şey görecelidir” sloganı değildir. Daha incelikli ders şudur: Hiçbir gözlemci ayrıcalıklı merkez değildir; buna rağmen gözlemler arasında akla dayalı ilişkiler ve ortak değişmezler kurulabilir. Etikte de kendi kültürümüzü evrenin merkezi saymamalı, fakat ortak insan kırılganlığını görmezden gelmemeliyiz.

Belki evrensel ahlak, gökten indirilmiş tek parça bir yasa levhası değil; farklı perspektiflerin sınanmasıyla keşfedilen bir ilkeler ağıdır. Zaman herkes için aynı akmaz, ama fizik kaosa dönüşmez. Değerler bağlam içinde şekillenir, ama ahlak da zorunlu olarak keyfîleşmez. Einstein bizi ahlaki rölativizme mahkûm etmez; daha zor ve daha dürüst bir göreve çağırır: Perspektiflerimizin farklılığını kabul ederken, aralarında adil bir evren kurabilecek değişmezleri aramak.

Metaverse’te Kapı Nerede? Agorafobinin Sonsuz Sanal Koridorları

14 Ağustos 2026

22:43

Bir yorum yaz on Metaverse’te Kapı Nerede? Agorafobinin Sonsuz Sanal Koridorları

Psikoloji

, , , , , ,

Agorafobi çoğu zaman yanlış anlaşılır: Sanki mesele yalnızca açık meydanlardan, kalabalık caddelerden ya da alışveriş merkezlerinden korkmakmış gibi. Oysa daha derinde, insanın zihninde yankılanan kadim bir soru vardır: “Buradan çıkamazsam ne olur?” Agorafobi, mekânın büyüklüğünden çok kaçış ihtimalinin belirsizliğine tutunur. Bir kapı, bir güvenli köşe, bir tanıdık yüz arar. Şimdi bu hassas sinir uçlarını metaverse denen sonsuz dijital evrene bağladığımızı düşünelim. Harita var, avatar var, ışıklar var; ama gerçekten çıkış nerede?

Metaverse, modern insanın rüyası gibi sunuluyor: sınır yok, bedenin ağırlığı yok, coğrafyanın buyruğu yok. İstediğin yerde ol, istediğin kişi ol, istediğin biçimde görün. Fakat ruh, her zaman teknolojinin broşürlerini okumaz. Ruh daha eski bir dille konuşur. Ona göre sınırsızlık bazen özgürlük değil, dağılma tehdididir. Jung’un gölge kavramını hatırlarsak, metaverse yalnızca eğlenceli bir oyun alanı değil; bastırılmış korkuların, kimlik denemelerinin ve kaçış fantezilerinin neon ışıklı mağarasıdır.

Sonsuzluk Neden Daraltır?

İlk bakışta tuhaf görünür: Açık alan korkusu, sanal dünyada nasıl tetiklenir? Sonuçta kişi fiziksel olarak evindedir, koltuğundadır, belki kedisi dizindedir. Ama kaygı her zaman fiziksel tehlikeye ihtiyaç duymaz; sembollerle beslenir. Metaverse’te ucu bucağı olmayan koridorlar, sürekli değişen ortamlar, tanımadığınız avatar kalabalıkları ve kapanmayan bildirimler zihne şu mesajı verebilir: “Kontrol sende değil.” Agorafobik zihin için bu cümle, ejderhanın mağaradan çıkması gibidir.

Geleneksel agorafobide kişi otobüste, meydanda veya köprüde sıkışmış hissedebilir. Sanal evrende ise sıkışma daha paradoksaldır: Her yere gidebilirsiniz ama hiçbir yer tam olarak “yer” değildir. Herkesle konuşabilirsiniz ama kimse tam olarak “orada” değildir. Çıkış düğmesine basabilirsiniz ama bedeninizde yükselen panik, yazılım kapanınca hemen kapanmaz. Zihin, sanal deneyimi gerçek bir tehdit senaryosu gibi işleyebilir; çünkü beyin, piksel ile panik arasında felsefi ayrım yapmakta her zaman başarılı değildir.

Avatarın Maskesi ve Benliğin Labirenti

Metaverse’ün en büyüleyici yanı, aynı zamanda en riskli yanıdır: Kimlik akışkanlaşır. Avatarınız daha cesur, daha güzel, daha komik, daha yenilmez olabilir. Ancak agorafobinin merkezinde çoğu zaman kırılgan bir benlik güvenliği bulunur. “Ya paniklersem?”, “Ya kontrolümü kaybedersem?”, “Ya herkes fark ederse?” soruları, sanal alanda başka biçimlerde geri döner: “Ya avatarımın arkasında kaybolursam?”, “Ya gerçek benliğim yetersiz kalırsa?”, “Ya çıkınca dünya daha da soluk görünürse?”

Burada mesele teknolojiyi şeytanlaştırmak değildir. Metaverse, doğru kullanıldığında maruz bırakma terapileri, sosyal beceri çalışmaları ve güvenli deneyim alanları için yaratıcı imkânlar sunabilir. Agorafobisi olan biri, terapist eşliğinde sanal kalabalıklara kademeli olarak yaklaşabilir, bedensel tepkilerini izleyebilir, kaçmadan kalmayı öğrenebilir. Fakat rehbersiz ve sınırsız kullanım, zihnin zaten hassas olan pusulasını şaşırtabilir. Her araç gibi metaverse de kılıçtır: Bilinçli elde yol açar, bilinçsiz elde gölgeyi büyütür.

Çıkış Düğmesi İçeride

Agorafobiyle çalışmak, yalnızca “dışarı çıkmaya alışmak” değildir; insanın içindeki felaket anlatıcısıyla pazarlık etmeyi öğrenmesidir. Metaverse bu anlatıcıyı hem kışkırtabilir hem de görünür kılabilir. Sanal meydanda yükselen kaygı, aslında ruhun eski bir alarmıdır: “Güvende miyim? Kendime dönebilir miyim? Sınırlarım nerede?” Bu soruları küçümsemek yerine dinlemek gerekir. Çünkü kaygı bazen düşman değil, abartılı konuşan bir bekçidir.

Geleceğin psikolojik okuryazarlığı, dijital mekânlarda da bedenimizi unutmamayı gerektirecek. Nefesin ritmi, ayakların zemine teması, ekranın bir ekran olduğunu hatırlamak, çıkış düğmesinden daha önemlidir. Metaverse’te kaybolma korkusunun panzehiri, sonsuz dünyaları kapatmak değil; kendi iç merkezimizi güçlendirmektir. İnsan, evrenler arasında dolaşabilir; yeter ki kendine dönen yolu kaybetmesin. Belki de asıl cesaret, sanal sonsuzlukta daha uzağa gitmek değil, bir an durup şunu söyleyebilmektir: “Ben buradayım, bedenimdeyim, geçiyorum.”

Ev Nerede Başlar: Wi-Fi Çekince mi, Kalp Susunca mı?

11 Ağustos 2026

18:43

Bir yorum yaz on Ev Nerede Başlar: Wi-Fi Çekince mi, Kalp Susunca mı?

Felsefe

, , , , , ,

Dijital göçebe, modern zamanların en cilalı paradoksudur: Bir yandan dünyayı avucuna sığdırır, öte yandan avucunun içinde tutacak bir yer bulamaz. Sırt çantasında dizüstü bilgisayar, cebinde pasaport, zihninde sekiz sekme açık yaşar. Bali’de kahve içerken Berlin’e fatura keser, Lizbon’da uyanıp Singapur saatine göre toplantıya girer. İlk bakışta özgürlük gibi görünür bu; mekânın zincirlerinden kurtulmuş bir ruhun zaferi. Fakat biraz derine indiğimizde soru değişir: İnsan gerçekten mekândan özgürleşebilir mi, yoksa sadece mekânsızlığın daha şık bir kafesine mi taşınır?

Bulut bilişim çağı bize tuhaf bir metafizik teklif etti: Dosyaların burada değil, orada; ama orası da hiçbir yerde. Fotoğraflarımız, belgelerimiz, anılarımız ve hatta çalışma kimliğimiz fiziksel bir çekmeceden çıkıp görünmez sunucu tarlalarına göç etti. Eskiden masa, evin küçük bir merkeziydi; şimdi masa herhangi bir yüzeydir. Sandalye, priz ve bağlantı varsa, ofis oradadır. Böylece fiziksel mekânın ontolojik ağırlığı hafifledi. Ev artık duvarlarla değil, şifrelerle korunuyor. Kapı kilidinden çok iki aşamalı doğrulama önemli hale geldi.

Mekânın Çöküşü mü, Kılığını Değiştirmesi mi?

Burada dikkatli olmak gerekir. Mekân yok olmadı; sadece sahneden çekilip altyapıya dönüştü. Dijital göçebe için kafe bir dekor, havaalanı bir ara yüz, Airbnb bir geçici kabuk gibidir. Fakat bu kabukların altında hâlâ kablolar, veri merkezleri, fiber ağlar, enerji santralleri ve gümrük memurları vardır. Bulut dediğimiz şey aslında son derece dünyevidir: Soğutulan makineler, beton binalar ve elektrik faturaları. Yani fiziksel mekânın ontolojik çöküşü, onun yokluğu değil, görünmezleşmesidir. Tanrı gibi değil belki ama bürokrasi gibi: Her yerde, fakat kimse yüzünü görmek istemiyor.

Aidiyet meselesi ise daha sinsi bir yerden yaklaşır. İnsan yalnızca bir adrese değil, tekrar eden ritüellere de ait olur. Aynı bakkalın yüzünü tanımak, sabah ışığının mutfağa hangi açıyla düştüğünü bilmek, duvarın çatlağına alışmak, komşunun ayak sesini ayırt etmek… Bunlar küçük ontolojik çivilerdir; bizi dünyaya tuttururlar. Dijital göçebe bu çivileri söker ve yerine takvim bildirimleri, konum etiketleri, çevrim içi topluluklar koyar. İşe yarar mı? Evet. Yeter mi? İşte mesele burada karanlıklaşır.

Jung’un gölgesiyle konuşsaydık, muhtemelen şöyle derdi: Sürekli yer değiştiren kişi bazen dünyayı keşfetmiyor, kendi içindeki bir odadan kaçıyordur. Elbette her yolculuk kaçış değildir; bazıları hakiki bir arayıştır. Fakat arayışla savruluş arasındaki fark, insanın kendi sessizliğine ne kadar dayanabildiğinde saklıdır. Eğer her yeni şehir yalnızca eski huzursuzluğu egzotik bir fonda yeniden oynatıyorsa, pasaport sayfaları ruhun haritası değil, semptom defteri olur.

Dijital göçebelik bir özgürlük pratiği olarak değerlidir; çünkü işin, kimliğin ve yaşamın tek bir coğrafyaya mahkûm olmadığını gösterir. Fakat aynı zamanda neoliberal çağın zarif bir buyruğunu da taşır: Her yerde çalış, hiçbir yere yük olma, kök salma, esnek kal, taşınabilir ol. İnsan bir ağaç değil de uygulama güncellemesiymiş gibi davranmaya zorlanır. Kök, verimsizlik; bağlılık, hantallık; yerleşiklik, eski sürüm sayılır. Oysa insanın ruhsal mimarisi sonsuz esnekliğe göre tasarlanmamıştır. Bazen bir yere ait olmak, düşüncenin derinleşmesi için gereken sürtünmeyi sağlar.

Belki de sorun göçebelikte değil, aidiyeti yalnızca mülkiyetle karıştırmamızda. Bir yere ait olmak, orayı satın almak değildir; orada yankı bırakmaktır. Bir masada aynı kitabı birkaç kez açmak, bir sokakta kendi yürüyüş hızını bulmak, bir şehirde hatırlanabilir olmak… Dijital çağın meydan okuması şudur: Bulutta yaşarken yeryüzünü nasıl unutmamalı? Cevap muhtemelen romantik bir geri dönüşte değil, bilinçli bir çift varoluşta yatıyor. Verilerimiz bulutta olabilir; ama bedenimiz hâlâ yerçekimine bağlı. Ruhumuz da öyle.

Sonuçta dijital göçebe, çağımızın şövalyesidir: Kılıcı klavye, atı uçak bileti, kalesi bulut hesabı. Fakat her şövalyenin bir iç krallığı olmalıdır. Fiziksel mekânın çöküşü bizi mekânsız yapmaz; bizi kendi iç mekânımızla daha acımasızca karşılaştırır. Ev belki artık tek bir adres değildir. Ama insan hâlâ bir eşiğe ihtiyaç duyar: Dış dünyanın bittiği, iç sesin duyulduğu, Wi-Fi çekmese de varlığın kopmadığı bir eşik.

Foton Kuşağı ne yapar?

23 Kasım 2012

09:32

Bir yorum yaz on Foton Kuşağı ne yapar?

Carlos Castaneda, Esinti

, , , , , , , , , , , , ,

Gülcan Çakır yazdı:
“Herşey Carlos Castaneda’nın Zamanın Çarkı kitabındaki şu cümleyi okumamızla başladı;

“Savaşçılar zamandan söz ettiklerinde, saatin hareketiyle ölçülen bir şeyi kastetmezler. Zaman, dikkatin özüdür: Kartal’ın yaydığı şeyler, zamandan yapılmıştır; ve doğrusunu söylemek gerekirse, bir savaşçı özün farklı yanlarına girdiğinde, zamanla tanışmaya başlıyor demektir.”

Ve şu cümleye takıldım. Kartal’ın

yaydığı şeyler zamandan yapılmıştır. Bilmeyenler için açıklayayım. Carlos Castaneda sanrılandırıcı bitkileri araştırmak üzere gittiğinde Meksika’da tanıştığı Yaqui Kızılderilisi Don Juan’dan öğrendiği bilgilerden oluşan bir dizi kitap yazmış. Don Juan’a göre dünyamız farkındalıklı, titreşen ve ışıldayan telciklerden oluşuyor. Hepimizin sırt bölgesinde, kürek kemiğine kol boyu uzaklıkta, algı noktası denilen, tenis topu büyüklüğünde parlak bir nokta var. Bu noktaya bileşim noktası da deniyor. Bu telcikler bileşim noktamızın içinden geçiyor ve bizim dünya algımızı bu bileşim noktasından geçen telcik demeti oluşturuyor. Hepimizin bileşim noktasından aynı telcik demeti geçtiği için, Don Juan’ın deyimi ile bu demete çengellendiğimiz için hepimiz aynı dünyayı algılıyoruz.
Don Juan bu titreşen farkındalıklı telciklerin kaynağının kartala benzeyen bir görüntüsü olduğu için kartal diye adlandırılan bir kaynaktan çıktığını söyler. Kartal bizim anılarımızla beslenir.

Kartal’ın yaydığı şeyler zamandan yapılmış ise dedim, aslında Kartal geçmiş olabilir mi? Zaman an demek değil, geçmiş demek. An’da zaman yoktur. Yani Kartal an’da olanı istemiyor, anılarımızı istiyor, yani geçmişi… O gerçekte geçmişin gölgesi olabilir mi, tıpkı gökyüzündeki yıldızlar gibi… derken şu yazıyı bulduk arkadaşımla birlikte;

“Bir başka masala göre, Sagitta (Okçuk) takımyıldızı Kartal’ı öldüren oku temsil etmektedir. Prometheus’u acısından kurtarmak için, Herkül oku öldürmüş olduğu Hydra’nın (Su yılanı) kanıyla zehirleyip Kartal’a fırlatmış ve onu öldürmüştür. Zeus ise sadık hizmetlerinden dolayı Kartal’ı gökyüzünde yıldızlar arasına koymuştur.”

Kartal’ın sembolik anlamları hakkında konuşurken birden bire aklıma bir şey geldi. Şu bahsedilen foton kuşağı hakkında bir sürü şey söyleniyor. Elektronik aletler bozulacak, elektrikler kesilecek, farkındalığımız artacak, dna mız değişecek gibi… Ya dedim bu foton kuşağı elektriği etkileyecekse eğer, gerçekte bizim fiziksel dünyamızdaki elektronik aletler değil de etkilenecek olan ya bu telcikler ise? Bu foton kuşağı denilen şey bu telciklerin titreşimini değiştirirse ne olur? Dünyamızı oluşturan ve çengellendiğimiz telcik demetinin titreşimi değiştiğinde dünyamız da değişmez mi? Hatta bileşim noktamız bu alışık olmadığımız titreşimde yer bile değiştirebilir. Bunun anlamı da şu. Nasıl ki rüyada kontrolsüzce bir rüyadan başka bir rüyaya atlıyorsak, bileşim noktasının kayması da benzer bir etki yapar. Bu da kafayı yememiz demek 🙂 Eğer böyle bir şey olursa, etrafta hayali varlıklarla konuşan, senin görmediğin şeyleri gören insanlarla dolacak. Tabiki senin gördüklerini de onlar göremeyecek. Dünyanın bu yeni titreşimine uyum sağlayabilenler ise bileşim noktasını sabitleyebilecek yapamayanlar da bileşim noktasının kontrolsüzce sürekli oradan oraya kaymasıyla karşı karşıya kalacaklar. Aslında eğlenceli olabilir de 🙂

Don Juan, Carlos Castaneda’ya bilinçli rüya görmeyi öğreterek aslında bileşim noktasını kontrollü bir şekilde kaydırmayı ve istediği yere sabitlemeyi öğretiyordu. Rüyalarımızı kontrol etmeyi öğrenmemiz gerek. Hem de hemen. :)”

Gülcan’ın CC’den yola çıkarak anlattığı özgürleşme prosesini farklı kaynakların verileriyle de birleştirmek mümkün.İnsanın öldükten sonra bilincinin bir süre daha yaşaması(!) özgürleşememesinin sebebi, onun hatıralarında kalan özlem, eksiklik yoksunluk duyguları,öfke ve nefret ve her türlü tamamlanmamışlık hissine sebep veren arzularıdır (ki bu hayattayken özetleme yapmamışlığın neticesidir). Bu durumdaki enerji beden ara yüz-ya da cepgerçeklik veya araf deenilen yerde hayal-et varlıklarını sürdürmeye devam ederler, işte bu Don Juan’ın söylediği kartala yutulma durumudur.

Bu durum sadece hayaletlerin değil aynı zamanda yaşayanların da sorunudur çünkü bu hayal-etler gerek genetik uzantıları gerekse onları hatıralarında varetmeyi sürdüren yaşayanlar üzerinde güç sahibi yapar. Böylece yaşayanların AN’da olabilme dengelerini sarsarlar. Bir insanın bedenindeki sinir uzunluklarının toplamının dünya-ay uzaklığına gidiş dönüş mesafesi olması da manidar bence. AY düyguları met-cezir yoluyla yöneten bir mekanizma olduğuna göre, hayaletleri ve yaşayanları manipüle etmekte hiç zorlanmaz. Velakin bunun gerisinde bir komplo aramaya da gerek yok, dünyanın gezegensel olarak öldürücü etkisi biliniyor, oksijen yaşatan ve yakarak öldüren ilginç bir element. Bilinçlenme yolcuları (insan dışında başka yolcular da olabilir) önce, AN’dan ayrılarak zihin mekanizmasıyla zaman ve mekanı oluştururlar; çünkü bireyleşme süreci ayrılış anlamına gelir, bu sancılı bir prosestir ve bunu başaramayan yığınla insan var, başarabilenlerin ikinci merhalesi de yeniden bütünlüğü hissedebilmektir -özetleme yapan insanların başarılı olup olmadığı onların kendine verdikleri önem derecelerinin düşmesiyle anlaşılır.-
İnsan anlam arayışı olan bir varlık, bu durumda kendinden çektiği anlamı AN’a aktarmaya başlar, eğer ani bir kaza neticesi değilse bu işlem bir sürahiyle azar azar ama disiplinle AN’a akıtılan suya benzetilebilir. Evet Gülcan’ın söylediği gibi eğer foton kuşağına giriş insan demetini etkileyecek ve algı kayacaksa, bu duruma hazırlıksız yakalananlar için ciddi bir kaos oluşturabilir. Fakat gerçekten de ayrılık olmadığı için son kertede; zarar ve yanlış denilen şeylerin insan uydurması olduğunu bileceğimiz AN kaçınılmaz olarak başımıza gelecek ister bu geçişte isterse 26000 yıl sonraki geçişte, zamanı biz uydurduğumuza göre ne sakıncası var :)))