Bir protez kolu düşünün: titanyumdan yapılmış, sinir uçlarına bağlanmış, parmaklarını sizin niyetinizle kıpırdatıyor. Kapıyı açıyor, kahveyi tutuyor, hatta belki gerçek elinizden daha hassas bir şekilde piyano çalıyor. Şimdi soru şu: Bu kol bir alet mi, yoksa siz misiniz? Cevap aceleye gelmez. Çünkü burada yalnızca mühendislik değil, insanın en eski bilmecesi devreye girer: Ben dediğimiz şey tam olarak nereye kadar uzanır?
Siberfiziksel sistemler, yani dijital hesaplama ile fiziksel dünyanın iç içe geçtiği yapılar, beden algımızı usulca yerinden oynatıyor. Akıllı protezler, beyin-bilgisayar arayüzleri, retinal implantlar, nöroçipler ve dış iskeletler artık bilimkurgu dekoru değil; hastane odalarında, laboratuvarlarda ve giderek gündelik yaşamda karşımıza çıkan gerçeklikler. Fakat bu teknolojiler yalnızca eksik bir uzvu tamamlamıyor. Bedenin sınırlarını yeniden müzakereye açıyor.
