Sıkışık trafikte herkesin aklından aynı şey geçer: “Şu yan şerit biraz daha hızlı akıyor galiba.” Bu cümle, modern şehir insanının küçük ama etkili trajedisidir. Direksiyondaki birey kendini zeki, hızlı ve fırsatları gören biri sanır. Oysa çoğu zaman yaptığı şey, yalnızca kolektif bir felaketin küçük bir dişlisi olmaktır. Trafik, asfaltın üstünde oynanan dev bir oyun teorisi deneyidir; laboratuvarı şehir, denekleri biz, sonucu ise korna, öfke ve milim milim ilerleyen metal sürüsüdür.
Oyun teorisinin en meşhur sorunlarından biri olan mahkum ikilemi, trafikte neredeyse canlı canlı sahnelenir. Her sürücü iki seçenekle karşı karşıyadır: Şeridinde kalıp akışa katkı sağlamak ya da kendi çıkarı için şerit değiştirip birkaç araba öne geçmeye çalışmak. Eğer herkes şeridinde kalırsa sistem yavaş ama düzenli işler. Eğer birkaç kişi şerit değiştirirse, onlar kısa vadede kazançlı görünebilir. Fakat herkes aynı stratejiyi seçerse, sistem kilitlenir. Kazanç diye başlayan hamle, toplu kayba dönüşür.
