Bir sistemin kararlı olması çoğu zaman yanlış anlaşılır: Sanki hiçbir şey değişmiyorsa, hiçbir ses çıkmıyorsa, hiçbir vida gevşemiyorsa her şey yolundadır. Oysa doğada, toplumda, bedende ve teknolojide gerçek kararlılık hareketsizliğe değil, sarsıntı karşısında yeniden konumlanabilme yeteneğine dayanır. Kristal gibi kusursuz ama kırılgan bir düzen mi istersiniz, yoksa rüzgârda eğilip doğrulan bir bambu mu? Kararlı sistemlerin sırrı genellikle ikinci seçenekte gizlidir.
Kararlı sistem dediğimiz şey, dış etkiler karşısında bütünüyle dağılmayan, ama kendini küçük ayarlamalarla yenileyen yapıdır. Termostatlı bir oda düşünün: Sıcaklık düşünce ısıtıcı devreye girer, yükselince durur. Sistem canlı değildir ama bir tür dikkat mekanizması vardır. Dış dünyanın küçük oynamaları onu bozmaktan çok, görevini hatırlatır. İşte kaotik müdahaleler de böyle okunabilir: Rastgele görünen şoklar bazen sistemin uyuşmasını engelleyen alarm zilleri gibidir.