Kuantum tünelleme, evrenin en arsız numaralarından biridir. Klasik fiziğe göre bir parçacığın aşmak için yeterli enerjisi olmayan bir bariyeri geçmesi imkânsızdır. Duvar duvardır, kapı yoksa geçiş yoktur. Fakat kuantum dünyasında parçacık, bir bilardo topu gibi değil, olasılıklar bulutu gibi davranır. Bariyerin öte yanında bulunma ihtimali sıfır değilse, bazen gerçekten orada belirir. Sanki evren fısıldar: Katı sandığın şey, yeterince derinden bakınca biraz geçirgendir.
Bu fiziksel olaydan doğrudan kişisel gelişim masalı çıkarmak tehlikelidir. İnsan zihni elektron değildir; travmalar, korkular ve alışkanlıklar da matematiksel potansiyel bariyerleri gibi basitçe çözülmez. Ama metafor güçlüdür. Çünkü zihinsel engellerimizin çoğu da fiziksel duvarlardan ziyade olasılık daralmalarıdır. Yapamam dediğimizde çoğu zaman doğa yasasını değil, kendi iç istatistiğimizi tarif ederiz. Daha önce denedim, olmadı. Konuşursam rezil olurum. Değişirsem kim olduğumu kaybederim. Bunlar birer duvar gibi görünür; fakat yakından bakınca tekrarlanan düşünce, duygu ve beden tepkilerinden örülmüş enerji bariyerleridir.
