Bir iş yerinde herkesin nefret ettiği, kimsenin mantığını açıklayamadığı ama yıllardır kullanılan bir form düşünün. Formda aynı bilgi üç ayrı yere yazılır, sonra taranır, e-postayla gönderilir ve nihayet çıktısı alınarak bir dolaba kaldırılır. Bir gün biri çıkıp süreci tek tuşa indiren yeni bir yöntem önerir. Odada kısa bir sessizlik olur. Ardından o kadim cümle duyulur: “Ama biz hep böyle yaptık.” İşte insan zihninin en tuhaf savunma mekanizmalarından biri burada sahneye çıkar: Mantıksız olduğu bilinen eski yapıyı, sırf çalıştığı kanıtlanmış olduğu için korumak.
Bu direnç yalnızca tembellik değildir. Zihin, dünyayı sürekli yeniden hesaplamak istemez; çünkü hesaplamak pahalıdır. Alışkanlıklar, beynin enerji tasarrufu sağlayan kısa yollarıdır. Bir davranış tekrarlandıkça karar olmaktan çıkar, otomatik bir programa dönüşür. Program kusurlu olabilir, hatta gülünç sonuçlar üretebilir; fakat en önemli avantajı öngörülebilir olmasıdır. Zihin çoğu zaman iyi olanı değil, sonucunu tahmin edebildiği şeyi tercih eder. Tanıdık bir eziyet, bilinmeyen bir kolaylıktan daha güvenli görünebilir.