Sinemada bir plan gereğinden uzun sürdüğünde tuhaf bir şey olur: Önce görüntüye bakarız, sonra zamanı fark ederiz, en sonunda da kendimizle karşılaşırız. Karakter kapının önünde beklemektedir. Rüzgâr perdeyi hafifçe oynatır. Bir musluktan su damlar. Kamera kesmez. İçimizden biri hemen itiraz eder: “Tamam, anladık, şimdi ne olacak?” Fakat yönetmenin asıl sorusu belki de budur: Sürekli bir şey olmak zorunda mı? Uzun ve durağan plan, anlatıyı yavaşlatmaktan fazlasını yapar; gündelik hayatın hızla örttüğü varoluşsal sessizliği görünür kılar.
Psikolojik zaman, saatin gösterdiği zamandan farklıdır. Eğlenirken iki saat birkaç dakika gibi geçebilir; bir hastane koridorundaki beş dakika ise küçük bir sonsuzluğa dönüşebilir. Sinema bu esnekliği kurgu aracılığıyla yönetir. Hızlı kesmeler dikkati sürekli yeniler, zihne hareket yanılsaması verir ve zamanın ağırlığını hafifletir. Uzun plan ise bu uyuşturucuyu elimizden alır. Yeni görüntü gelmeyince dikkat dışarıda tutunacak dal bulamaz; yavaşça içeriye, anılara, kaygılara ve bedensel duyumlara döner.