Modern insanın ruh hali bazen bir sunucu günlüğü gibi okunabilir: çok fazla istek, yetersiz kaynak, artan gecikme, sonunda da meşhur cevap: 429 Too Many Requests. API dünyasında bu yanıt, sisteme belirli bir sürede taşıyabileceğinden fazla çağrı gönderildiğinde verilir. İnsan beyninde ise karşılığı daha dramatiktir: unutkanlık, sinirlilik, anlamsız yorgunluk, karar verememe, boş ekrana bakar gibi hayata bakma. Buna genellikle tükenmişlik deriz; ama belki de daha teknik, daha merhametli bir adla anmalıyız: zihinsel istek sınırlandırması.
Beyin romantik bir sis bulutu değildir; biyolojik bir bilgi işleme sistemidir. Işık, ses, bildirim, e-posta, beklenti, sosyal rol, ekonomik kaygı, kendini kanıtlama zorunluluğu… Hepsi birer istek paketidir. Her paket işlemci zamanı ister. Dikkat bir bant genişliğidir. İrade bir batarya değildir sadece; aynı zamanda bakım isteyen bir altyapıdır. Biz ise gün içinde zihnimize sanki sonsuz ölçeklenebilir bir bulut servisiymiş gibi davranırız. Sabah gözümüzü açar açmaz ekran, haber, mesaj, görev, kıyas, telaş. Henüz ruh sisteme giriş yapmadan talepler sıraya dizilir.
