MANAWA benim 3. Ve 4üncü haftalardaki prensibimdi. ANda kalmanın gücü beni o kadar etkiledi ki hemen değiştiremedim. Etkisinde daha fazla kalmak istediğim için bir hafta daha uzattım.
Bu dönemde farkına vardıklarımın bazıları şunlar:
Yediğim, içtiğim, gördüğüm, dokunduğum şeylerin daha fazla farkına vardım.
Daha fazla hissettim, zevk aldım, ANladım.
Ayrıntılara dikkat ettiğimde büyük resmi daha net gördüğümü anladım.
Çok fazla sayıda iş yaptım. Bu kadar işin kısacık AN’a sığmasına şaşırdım. Yapmaya erindiğim ve gözümü korkutan büyük şeylerin hep gelecekte olduğunun, oysa şimdiki Anda yapılabilecek işlerin hepsinin küçük ve kolay olduklarının farkına vardım. Dahası işleri geleceğe atmayıp ANda yaptığımda büyüyüp gözümü korkutacak kadar zorlaşmadıklarını fark ettim.
Görsel ve duygusal perspektif anlayışın birbirine zıt olduğunu birinde uzaklaştığında küçülürken diğerinde büyüdüğünü fark kettim.
Küçücük şeylerin büyük etkileri olabileceğini daha da anladım
Geçmişin etkisinin yaşandığındaki gücünden kaynaklanmadığını, şimdiki ANda ona yüklediğimiz anlamdan kaynakladığını anladım.
Şimdik anının kaderi etkileyebilecek tek güç olduğunu, ve hatta, şimdiki ANdan bakınca kader diye bir şeyin olamayacağının farkına vardım.
Her hangi bir olaya ANda yüklediğimiz ANlam, o olayın KARMAlaşıp KARMAlaşmayacağını belirlediğini ve bunun farkettiğim ANda karma diye bir şeyin olamayacağının anladım.
