Etiket: Şu an
AN’da sakinlik
An’da bişeyler olurken biz zihnimizin takılmış olduğu (ciddi ya da önemsiz, farketmez) başka bi yerde oluyoruz. Dünya bize herşeyi tastamam söylüyor ama ona odaklanacak kendimiz ortada yok.
Bir mekANa bütünümüzü getirip götürebiliyor muyuz?
Bu önemli bi sorudur.
Kendimi o mekANa tam olarak veremeyeceğim bir durum ortaya çıktığında hemen durumu çevremdekilere bildirip özür dilerim. Beni talep eden şeye (zihnendir çoğu kez, bi uyaran ollmuştur) gider halleder dönerim ve döndüğümü -yine kendimi tam kullANıma sunduğumu- beyan ederim.
Bunu neden yaparım diye düşününce, öncelikle kendime, birlikte olduğum insanlara ve bizatihi AN’a saygımdan olduğunu anlıyorum. Böyle bir disiplini sürdürmenin yararlarını da gördüm seneler içinde, bütünlüğüm siistematik biçimde birarada kalmaya alıştı.
Biz ŞU AN’ız
Bir yerden başka bir yere gittiğimiz yok bizim.
Hep şu andayız. Tam ortada. Tıpkı bu ağacın gövdesinin toprakla kesiştiği nokta gibiyiz.
Hem dallarımıza (geleceğe) hem de köklerimize(geçmişimize) doğru büyüyoruz.
Ya da hem dallarımız hem de köklerimiz bizi şu an ve burada kılıyor.
Geçmişe geçip gitti diyemeyiz.
Gelecek henüz olmadı diyemeyiz.
İkisi de var, biz olduğumuz sürece varlar ve değişiyorlar.
Sadece tek bir zaman var: ŞU AN
Dallarımız ve köklerimiz değişebilmek için bize, Şu ana muhtaçlar.
Biz ŞU AN’ız.
İki belli-belirsiz arasındaki tek ışığız.
Işığımız iki yöne doğru da yayılıyor.