Necronomicon; Ölülerin kitabı gerçekten var mı?

DELİ ARAP VE ÇILDIRTAN KİTAP

Necronomicon nedir? O kadar çok ismi var ki ve hakkında o kadar çok efsane oluşmuş ki, bırakın kendisini hakkında yazılanlar ciltleri dolduruyor; “Arabın Kitabı”,”Ölü İsimlerin Kitabı” veya “Ölülerin Çağrı Kitabı” ya da “Çıldırtan Kitap” kısacası bu bir mitik kitap. Yazarının adı El Hazret veya El Azif. Yani meşum yazar Şamlı bir arap. İnançlara ve de bilinenlere göre Necronomicon gerçek bir büyücünün el kitabı ve hiç şakası yok. Bazılarına göre, böyle bir kitap hiç yok, sadece Amerikalı korku yazarı Lovecroft´un hayallerinin ürünü, bazılarına göre ise var ama yerini kimse bilmiyor. Kısacası Necronomicon, tam manasıyle gizem dolu.

Necronomicon´un yedi cilt olduğu ileri sürülüyor, aslı 900 sayfanın üzerindeymiş, her cildinin 125 sayfa civarında olduğu düşünülebilir. Peki bu garip kitap nerede ve ne zaman yazıldı? Necronomicon´un MS 730´da Şam´da Abdül El Hazret tarafından yazıldığı biliniyor. Öyleyse El Hazret kimdir? Çok az bilgi var, onun çoğu da Necronomicon´un içinde; Hep yolculuk yapar çok okurmuş, İskenderiye´den Pencap´a kadar dolaşmış, onlarca dil konuşur ve öğrencilerine dünyanın her yerinden araştırıp öğrendiklerini anlatırmış. Metodları Heredot´u ve hatta Bruno´yu anımsatıyor. Nostradamus´un ünlü “Yüzlükler” inin ilk iki dörtlüğünde anlattığı metodun kaynağı uzmanlara göre Necronomicon´dan alınmıştır;

hep..

….ne kadar kolaydı gökte yıldız damlalarının birdenbire ve teker teker kopması.

karanlık ne kadar kolaydı. ne kadar kolaydı içimizden havalanan güllerin sönüvermesi.

hep tökezledik yollarda. bütün dallar içimizde kaldı.

gökkuşağına ayarlamışken içimizin her zerresini, bütün kapılar hep aynı renkle sadece gri idi.

hep tökezledik yollarda. taşlar ayaklarımızı ve çıplak dallar yüzümüzü kan içinde bıraktı.

                                       Nazan Bekiroğlu (Nun Masalları)

Bir çocuk var içimde..

Kendi kendine saklanıp ,
kendi kendini sobelemek isteyen bir çocuk,
zıplayıp duruyor içimde.
Bir solukta, yüreğimden elime dokunup kaçan ,
sonra aynı hızla gözbebeğime kayan da yine aynı çocuk .
Dalda ki eriğe haince bakıp, hatta koparıp yedirten de o işte..
Kirazlardan küpe yaptıran da..
Bu günlerde ki kaçma isteğimi kamçılayan,
yönü yada yeri belli olmayan firarları içime salan da bu haylaz çocuk ..
Elimden tutup çekiştiren
Saçlarımı tokasından sıyırıp uçurtan da..
Yazmamı engelleyip
“yormak istemiyorum kendimi kendi sözlerimle …”
Dedirten de..
Bir çocuk var içimde, dunyaya gelmeyi red eden…
ruhumla barışık aklımla karışık..
Bir çocuk,
Güneşe aşık,
Aya tutsak
Yıldızlara hayran
Bir çocuk
Renkli dunyasında
Beyaz hayaller kuran
Her şey çok güzel olacak dedirten
Umudu, hayat oyununa dahil eden
Elma şekeriyle mutlu
Kağıt helvasıyla gülümseyen..