İnsanlık tarihi biraz da kime güveneceğimizi bulma çabasıdır. Kabile büyür, herkes birbirini tanıyamaz hale gelir; araya mühürler, rahipler, krallar, noterler, bankalar ve devletler girer. Sosyal kontrat dediğimiz şey, görünmez bir el sıkışmadır: Sen kurallara uy, ben de senin haklarını koruyayım. Fakat bu el sıkışmanın ortasında daima bir üçüncü kişi durur. O kişi bazen mahkeme, bazen merkez bankası, bazen de veritabanının şifresini bilen sistem yöneticisidir.
Blokzincir bu sahneye biraz kaba, biraz ukala, biraz da büyüleyici bir cümleyle girer: Güvenmek zorunda değilsin, doğrulayabilirsin. Bu cümle, modern kurumların kalbine atılmış matematiksel bir taş gibidir. Çünkü güveni kişilerin erdeminden, kurumların itibarından ve bürokrasinin ciddiyetinden alıp; kriptografi, dağıtık ağlar ve mutabakat protokollerinin soğuk ama tutarlı dünyasına taşır.