Akçay’da bir kafe de oturuyoruz.
Karşı masada, 40 yaş civarında bir çift ve 11-12 yaşlarında çocuklarıyla, bizim masayı işaret ederek konuşuyorlar.
Özellikle bayanın, çocuğun kulağına eğilip, bizim masayı da parmağınla göstermesini de kaçırmıyoruz.
Eşim dayanamadı, bana;
-Bu kadın niye seni işaret edip gülüyor falan?
-Bence masayı işaret ediyo..
-Hayır seni işaret ediyo.
-Hayatım, beni niye işaret etsin ki?
-Ben de bunu soruyorum.
-Yaa.. her yerde bi halt çıkarıyorsun, belki senin arkadaşın..
-Arkadaşım olsa bana bakar, ayrıca kalkar gelir, dimi ama..o kadar da salak değiliz…
-Ne yani, salak ben mi oldum şimdi?
-Evet, salak gibi davranıyorsun…
-Yahu! naptım şimdi ben?
-Daha napcan, salak gibi davranıyorsun..
Bu arada, bizim velet (ona soran varmış gibi) devreye girer;
-Evet baba, sana bakıyorlar… bu kadın kesin seni tanıyor..annemi aldatmıyosun dimi?(acaip kıskançtır)
-Lan oğlum, şimdi sen salak oldun.. annene gaz verip durma, çakarım bak..
-Çak çak! çocuğun ne suçu var?.. adam da, angut gibi bakıp gülüyo…
-He işte! gördün mü? kocası angut değil ya..diyorum.
-Kocası olduğu ne malum, diye cevap alıyorum.
Ne diyeceğimi bilemez durumdayken;
eşim,
-Vallahi kalktılar buraya geliyorlar, istermisin şimdi; oğluna, bak oğlum, bu adam “senin baban” desin…
-Yuh be yuh! Yok artık!! (çaktırma, hakkaten buraya geliyorlar..)
Doğrudan bana yöneldiklerinde, iş işten geçmişti…
Bayan, elini bana uzatarak söze girdi;
-Bende, Eskişehirliyim… nasılsınız?
Sırayla hepimiz tokalaşırken, eşim;
-nasıl yani? tanıyormusunuz Metin’i?
-valla, tanışmaya gelip gelmemekte, çok tereddüt ettik, tanışdığımıza göre artık tanıyorum;)
Kocası lafa girdi,
-…. …..’na çok benzettik, O da Eskişehir’li eşim de… gidelim bi tanışalım nolcak ki? dedik.
-İyi etmişiniz, siz şimdi fotoğraf da çektirmek istersiniz;))
-ee.. tabi ki, facebook da havamız olur;) çakma olduğunu kim anlayacak;))
-saol be, sayenizde çakma da olduk;))
Çok cana yakın, espritüel ve şekerler..
Hep birlikte resimler çektirdik. Mail adreslerimizi aldık.
Resimleri gönderdiler ama; Özellikle çocuklarıyla çekilen resimleri, benim kıskanç velet yok etti;))

O anıdan sadece bu fotoğraf kaldı;) oğlum ve ben…
Geçmiş olsun, ucuz atlatmışsın:))
Böyle durumlarda “statik” olmak iyidir:)))