Yazar: Dreamcatcher

dünyayı yuttum
kıvranıyorum yalnızlıkta
bir hamle sarıldım güneşe
kor oldum
ay tepemde döner durur

Yildizlar ve Atesbocegi
Rabindranath Tagore
Ceviri yapan bilinmiyor

“Yildizlar atesbocegi sanilmaktan korkmazlar” der Tagore.
Ne guzel bir laf Tanrim…Dusunuyorum da sanirim en buyuk korkumuz oldugumuz gibi
gorunmek….

Yumusacik kalbimizin fark edilmesi, nahif yonlerimizin kesfedilmesi,
cesaretsizligimizin anlasilmasi, korkularimizin paylasilmasi sanki zarar
gorecegimizin en buyuk isareti….

Kabuklarimizin altinda kendimizi saklamakta ne kadar da ustayiz…Ve ne kadar guclu
korunuyoruz kalkanlarimizin ardinda…

Hissedilmeden, el degmeden, sevgimizi gostermeden…Istridyeler, deniz minareleri,
midyeler…Kirpiler ve kaplumbagalar gibi…

Sahi koruyor mu bizi bu catlamamis sert kabuk? Kimse incitemiyor mu duygularimizi,
inanclarimizi, benligimizi…Yoksa zarar mi veriyor bu urkeklik, bu kabuk bize?