Bilgisayar ekranından meçhul dostlara selam yollamak ya da sanal bir oyuncakla sahte aşklar yaşamak… “Yalnız Kalpler Kulübü” yüzyılı, uzaktan sevmeyi kutsayarak kapatıyor. Oysa eski yüzyıl, Adem ile Havva’dan beri tanıdığımız bir ilişki türünü fısıldıyor kulağımıza: “Sevmek dokunmaktır…!”
Bazı haberler vardır, okurken gözünüze ilişen birkaç damla, beyninizde bir denize dönüşür. O damlanın saydamlığında bütün bir okyanusu görmüş gibi olursunuz.
Geçen hafta Aktüel’de çıkan birkaç satırlık bir haber, öylesine bir açık denize sürükledi beni…
Birkaç yıl önce yayınlansa bilimkurgu romanı zannedebileceğimiz bir öykü, gerçek bir olay olarak karşımızdaydı işte…
- yüzyılın eşiğinde oyuncak bebeklerin, evcil hayvanların ve yakın dostların yerine ikame edilen Japon icadı Tamagotchi ile ilgiliydi haber… Daha birkaç ay önce çocukların dijital komutlarıyla beslenip “yaşayan” bir sanal oyuncak olarak karşımıza çıkan Tamagotchi bu kez “hayat arkadaşı” olarak piyasaya sürülmüştü.
“Yalnızlıklar çağı”nın sanal sevgilisi, kimsesiz kalplere sevda insert’lemek üzere görev başındaydı. 6.5 milyon lirayı gözden çıkaran genç kızlar, bu oyuncaktan alıp ceplerine koyuyorlar, sonra da bir erkek arkadaşla paylaşabilecekleri herşeyi O’nunla paylaşmaya başlıyorlardı. O’na hediyeler alıyor, partilere götürüyor, kendilerini sevdirmeye çalışıyorlardı. Ancak çağımızın ilişki biçimlerine göre kodlanan Tamagotchi, zamanla gerçek bir partnerin tepkilerini veriyor, çok hediye alırsa bir jigoloya dönüşüyor, şımartılınca sevgilisini terkediyordu.